+ Konu Cevapla
1 den 4´e kadar. Toplam 4 Sayfa bulundu

Türkçe Anlamları İle Beraber İngilizce Hikayeler

 Edebi Yazilar Katagorisinde ve  Hikayeler & Öyküler/Masallar Forumunda Bulunan  Türkçe Anlamları İle Beraber İngilizce Hikayeler Konusunu Görüntülemektesiniz.=>POOR AHMET Ahmet’s mother and father were poor. They were living in a small house with only one room. Since ...

  1. #1
    Onursal Üye küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra - ait Avatar
    Üyelik Tarihi
    May 2007
    Bulunduğu Yer
    ÖLüm Sokağı Çıkmazı
    Mesajlar
    7.881
    Blog Yazıları
    83
    Tecrübe Puanı
    107374890

    ;;) Türkçe Anlamları İle Beraber İngilizce Hikayeler







    POOR AHMET

    Ahmet’s mother and father were poor. They were living in a small house with only one room. Since his father’s lungs were ill, he compulsorily retired. Ahmet finished primary school in difficulty by selling pretzel out of school time. Later by the help of his neighbour he started to work in a restaurant to do the washing up. Ahmet had taken the first step to realize his dreams. He had met the wonderful meals which he formerly used to see behind the restaurant windows. Now he had full three courses a day. He had kept Uncle Veli, who was cooking in the restaurant, observing. He would learn cooking from him and he would be a cook himself, too but Ahmet would work not in somebody else’s restaurant but in his own one.
    Ahmet opened a restaurant in the city centre after he had done his military service. Because his meals were very delicious, the restaurant was full of customers. He was earning well. Sometimes poor people used to come to the restaurant and eat free meal.
    The waiters working in the restaurant and the customers couldn’t find any sense of Ahmet’s going and leaving two plates of meals to an empty table during lunch times. How would they know that they were Ahmet’s present to his mother and father, whom the poverty had finished years ago? They also wouldn’t be able to hear that while putting the plates on the table Ahmet was murmuring “you aren’t going stay hungry any more from now on mummy and daddy. Have your meals and get yourself very full.”

    Written by: Serdar YILDIRIM




    FAKİR AHMET

    Annesi, babası fakirdi Ahmet’in. Tek göz odalı bir gecekonduda oturuyorlardı. Babasının ciğerleri hasta olduğundan zorunlu emekliye ayrılmıştı. Ahmet okul olmadığı zamanlar simit satarak zorlukla ilkokulu bitirdi. Daha sonra komşusunun yardımıyla bir lokantaya bulaşıkçı olarak girdi. Ahmet hayalini gerçekleştirmek için ilk adımını atmıştı. Eskiden lokantaların camları arkasında gördüğü o güzelim yemeklere kavuşmuştu. Artık günde üç öğün karnı doyuyordu. Lokantada yemek pişiren Veli dayıyı göz hapsine almıştı. Ondan yemek yapmayı öğrenecek ve kendi de bir aşçı olacaktı ama Ahmet başkasının lokantasında değil kendi lokantasında görevini yerine getirecekti.

    Ahmet askerden geldikten sonra şehrin mevki yerinde lokanta açtı. Yaptığı yemekler çok lezzetli olduğu için lokanta müşterilerle dolup taşıyordu. Kazancı yerindeydi. Ara sıra muhtaç insanlar lokantaya gelirdi ve bedava yemek yerlerdi.

    Lokantada çalışan garsonlar ve müşteriler Ahmet’in öğle vakitleri boş bir masaya giderek masanın üstüne iki tabak yemek bırakmasına bir anlam veremezlerdi. Onlar ne bileceklerdi yıllar önce sefaletin bitirdiği anne ve babasına Ahmet’in armağanını. Hem onlar duyamazlardı ki, tabakları masanın üstüne bırakırken Ahmet’in “ Bundan sonra aç kalmayacaksınız anneciğim ve babacığım. Alın yemeklerinizi karnınızı bir güzel doyurun “ diye mırıldandığını.

    Yazan: Serdar Yıldırım


    Alıntıdır.

  2. #2
    Onursal Üye küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra - ait Avatar
    Üyelik Tarihi
    May 2007
    Bulunduğu Yer
    ÖLüm Sokağı Çıkmazı
    Mesajlar
    7.881
    Blog Yazıları
    83
    Tecrübe Puanı
    107374890

    ;;) The Octopus



    THE OCTOPUS

    Our dear world; which is turning around silently somewhere in the universe, which is full of mysteries, secrets and a lot of unknown. The living creatures, which you have allowed to live on you, survive and take shelter for ten thousands of years, existing maybe only on you with everything of them. The idealists with their genuine talent of thought, with their power of imagination; who are possible to appear always and everywhere with their stubbornness and by leaving the normality of the life, which they have to live with pleasure, desire; and by getting a little over the normality to know an unknown, to help the solutions of problems and assimilating some kinds of efforts, searches for the benefit of that normalitists who they left behind.

    Although a young octopus travelled a lot of places on the blue sea, the things he saw weren’t strange to him; he was indifferent to the things he saw as if he had seen them before and the motivating passion occurring in his thought, made him decide to reach the source, the spring of the river when he first realized it, which was flowing into the sea.
    The young octopus started to move forward slowly. He could always have the chance to watch closely the trees, the grass, the flowers, the birds and the large and small living creatures by the river because he was taking pains to swim on the surface. As the days passed one after the other, the broadness of the river started to become narrow, the water started to flow a little more wildly and the slope started to increase. Since the young octopus was swimming towards the stream, he realized that he started to be some more compelled every passing day. If he didn’t suffer the difficulty and leave himself, he would be able to return to the sea. However, this was a matter that he wouldn’t be able to do. Now that he was an idealist and he had come till here for the sake of an idea, returning back could never be possible.

    When the young octopus arrived at the side of the snowy mountain, which was difficult to see from faraway, a waterfall; whose water was falling from quite high, appeared. He had to cross this waterfall and go on his way, but how? A few attempts he made showed that it was impossible for now. Anyway he was tired. He had come till here without stopping, and by exerting himself to the utmost for days. He thought “I should relax for a while, gain my energy; when I believe that I can cross this waterfall, I will come and cross it and go on my way. I will take one of the paths I saw yesterday while I was coming, I will look for a place where I will be able to pass my days in peace. Let the waterfall wait for now.”
    The young octopus returned back and took one of the paths. He reached a lake in the end by saying this or that way. The young octopus’ life in the lake lasted quite long. Actually time wasn’t very important for an idealist. Let the time pass. What was important was to be able to use the time skillfully. You would always improve and show progress in point of thought. You already had this idealism from birth. The conditions would force you to this whether you wanted or didn’t. When you started to support an idea, namely when you became an idealist, you would think carefully of your past and you would realize and be surprised that even how the unhappy, pessimistic, desperate days, which you don’t want to remember now, had educated you, and had made you experienced.

    Several years passed and the young octopus had grown up and had become a mature octopus by the passing years. He always had good relationships with the living creatures in and around the lake; he had had quite a lot of accumulation of knowledge by adding his observations on the things they told. Everything was very well; perhaps it would be much better if the peole hadn’t pitched a camp near the lake. As soon as the octopus saw the people, he had listened to his common sense saying “be careful”, he had withdrawn to his cave at the bottom of the lake. He was passing his days in his cave; he was sometimes touring at the depth of the lake. On some days he saw a few boats on the lake but he couldn’t do anything more than watching the people’s in the boats rowing from the depth of the lake while swimming.

    One day, while a boat was going near to the middle of the lake, it suddenly got dark. A heavy rain started. The wind blowing gradually harder was building big waves on the lake. The efforts of the people on the boat who were trying to escape from the storm were useless. They weren’t able to prevent their boat from capsizing and sinking. The octopus had felt the storm in advanced; he had taken the risk to be seen by the people on the boat and he had come a few metres close to the boat. He had covered two people, who were flopping about when the boat sank, with his strong arms, had come to the surface to prevent them drowning and started to swim quickly towards the shore. After leaving the unconscious people to a safe place, the octopus withdrew to his cave in the depth of the lake.

    On the following ten days after this event, the octopus, who couldn’t see any boats on the surface of the lake, came to the surface because he thought that the people might have gone and he looked at the shore, where the camp was, from far away. The first thing that called his attention was the huge, iron boats. The people had also built wooden sheds near the tents, where the camp was pitched. There were lots of people on the shore. He started to swim towards the branch, which let the superfluous water of the lake float into the river. He was planning to come out of the lake going without making the people realize. However, when he reached the exit, he realized with sadness that there were barbed wires around, which were preventing him going. He was afraid of making a mistake. He could pull the wires to pieces, throw away and go on his way. There were the possibilities of getting injured and being undersized. The waterfall on the river was already a big problem on his way. It wouldn’t be proper to be powerless after crossing the waterfall.

    On the following days the surface of the lake suddenly got into action. The ships that the people made by putting together the pieces, which they brought till the lake shore by lorries, started to move constantly. The divers started dive from the ships and examine the bottom of the lake. The harpoons that were in the divers’ hands would direct to the octopus as soon as it was seen. There was a huge octopus with eight arms, each of whose length was nearly five metres, and the one who would kill this octopus would be rewarded. It was necessary to think now. This octopus, who was wanted to be killed, saved certainly two people’s lives in a stormy weather. They had seen the octopus before they fainted and they informed the others too, there was even a reward. It is necessary to consider this situation as a labyrinth without an exit.

    The octopus had understood that it was impossible to live in the lake now. Although all his goodwill, the people wouldn’t let him search some more in this lake. It was also unnecessary to live more in this lake. The things he learnt were enough and more than enough. The octopus got out of his cave with rancor. He came with a terrible speed out to the water surface just opposite the ships being anchored in front of the camp. He was puffing up and up and was causing artificial waves on the lake as he was saying “you have been looking for me for days, here I am and I’m not afraid of you”. He suddenly directed to his left. He entered the branch by pulling the barbed wires at the exit of the lake to pieces under the amazed looks of the people on the shore and he reached the river after a while. He came before the waterfall by withstanding easily to the river’s stream and he went up by holding his both arms out and by holding of the rocks there.

    On the following days the octopus continued the intensive efforts to reach the source of the river. He was passing in difficulty through the gorges at the sides of the mountain where the source existed and he was moving forward step by step at the places where the depth didn’t let him swim. The rain falling on the sides of the mountains was turning into snow because of the weather’s getting gradually cold and trembling in the ice cold water under the snow was teaching him how difficult the life was in the mountains. When he started to think that it was impossible to go more forward, he found the source of the river. The source was coming out of rocks, it was coming out of a place like a cave and it was appearing on the earth.
    The octopus summarized the topic: “Now that the source had been here. It comes out to the earth from that narrow place, it is fed by the rain and snow water, it goes down till the waterfall by gathering some of the little rivers’ water. After passing the waterfall, the water gathering a lot of branches from both sides gradually grows and it reaches the sea, where I was born, as a river and integrates with the sea. And the lake, where I lived for a long while, was nothing more than a drift of water, which let its superfluous water flow into the river by means of a branch.

    On his way back, while coming closer to the waterfall, the octopus started to think. He wondered if the people would wait for him there. It was a fifty fifty possibility. Namely, they’d either wait or wouldn’t wait. It wouldn’t be definite. The octopus wasn’t absolutely frightened. Anyway, fear was the last think to be considered by an idealist in such a situation. There was no reason to be frightened. After the octopus evaluated the situation, considered what he would do after what might happen, he went down the waterfall. He went past the branch, which was connecting the lake to the river, by swimming bravely on the water.

    The octopus reached the sea a few days later. He had set off years ago for the sake of an ideal when he was a young octopus; after years, he had turned back as a mature octopus. However, the ideal still wasn’t an ideal. An idealist should teach the others the things he learnt and should acquaint them too. As well as you couldn’t say you have enough knowledge for yourself so you wouldn’t need to learn more, you couldn’t also say you were more knowledgeable than the others; let the others not learn the things I knew. After relaxing for a while, the octopus wanted to start his attempts. He would teach the others the things he learnt and he would acquaint them too. Until there would be no other knowledge in his mind what he knew but the others didn’t…

    Written by: Serdar YILDIRIM





    AHTAPOT

    Gizem dolu, sır dolu, pek çok bilinmezliklerle dolu kainatın bilmem nerelerinde sessizce dönüp durmakta olan sevgili dünyamız. Üzerinde yaşamalarına, hayat bulmalarına, barınmalarına olanak tanıdığın on binlerce yıldan beri her şeyi ile belki de sadece sende var olan canlı varlıklar. Özgün düşünme yetenekleriyle, hayal güçleriyle, inatçılıklarıyla her zaman, her yerde ortaya çıkabilen ve bir bilinmezi bilmek için, problemlerin çözümüne yardımcı olmak için şevkle, istekle; kendilerinin yaşamaları lazım gelen hayatın normalitesinden arınarak, normalitenin bir parça üstüne çıkarak ve o geride bıraktıkları normalitecilerin yararına bir takım çabalar, arayışlar içine giren idealistler.

    Denizin engin maviliklerinde aylardır pek çok yeri gezip dolaşmasına karşın gördükleri ona hiç de yabancı gelmeyen, o gördüklerine daha önceden biliyormuşçasına ilgisiz ve bu denize sularını akıtan ırmağı ilk fark ettiğinde düşüncesinde oluşan tutkunun harekete geçirdiği, ırmağın çıkışına, kaynağına ulaşmaya karar verdirttiği bir genç ahtapot.

    Genç ahtapot ırmakta ağır ağır ilerlemeye başladı. Daima yüzeyde bulunmaya özen gösterdiği için, ırmak kenarında bulunan ağaçları, otları, çiçekleri, kuşları ve küçüklü, büyüklü canlı yaratıkları yakından incelemek olanağını buluyordu. Günler birbiri ardına geçip gittikçe, ırmağın genişliği daralmaya, sular daha bir coşkun akmaya ve meyil artmaya başladı. Genç ahtapot, akıntıya karşı yüzdüğü için, her geçen gün biraz daha fazla zorlanmaya başladığını fark etti. Hani sıkıntıya katlanamayıp kendini bırakıverse hiç yorulmadan denize geri dönebilecekti. Fakat, bu onun yapamayacağı bir işti. Mademki bir idealistti ve bir idea uğruna buralara kadar gelmişti, kesinlikle geriye dönüş söz konusu olamazdı.

    Genç ahtapot çok uzaklarda zorlukla fark edilen karlı dağın yamaçlarına ulaştığında önüne oldukça yüksekten suların döküldüğü bir çağlayan çıktı. Bu çağlayanı aşıp yoluna devam etmesi gerekirdi, ama nasıl? Yaptığı bir iki deneme bu işin şimdilik olanaksız olduğunu gösterdi. Zaten yorgundu.
    Günlerdir dur durak bilmeden,gücünün sınırlarını sonuna kadar zorlayarak buralara kadar gelmişti. “ Bir zaman için dinlenmeli, gücümü toplamalı, bu çağlayanı aşmayı başarabileceğime inandığım an gelip çağlayanı geçer yoluma devam ederim, diye düşündü. Dün gelirken gördüğüm kollardan birine sapar, orada günlerimi sakin geçirebileceğim bir yer ararım. Çağlayan şimdilik bekleyedursun. “

    Genç ahtapot geriye dönüp, ırmağın kollarından birine girdi.Yok şurası, yok burası derken,sonunda bir göle vardı. Genç ahtapotun göldeki sakin yaşantısı oldukça uzun sürdü. Gerçekte bir idealist için zamanın fazla bir önemi yoktu. Zaman bırak geçsindi. Önemli olan geçen zamanı ustaca değerlendirebilmekti. Devamlı olarak fikir bakımından bir büyüme, bir ilerleme içinde olacaktın. Bu idealistçilik zaten sende doğuştan vardı. Sen istemesen de şartlar seni buna zorlardı. Bir ideanın peşinden gitmeye başladığın yani sen bir idealist olduğun zaman, dikkatli bir şekilde geçmişini düşünürdün ve şimdi anımsamak istemediğin o mutsuz, o karamsar, o kederli günlerinin bile seni nasıl eğitmiş olduğunu, deneyim sahibi yaptığını fark eder de şaşar kalırdın.

    Aradan yıllar geçmiş,geçen yıllarla birlikte genç ahtapot büyümüş,olgun bir ahtapot olmuştu.Gölde ve gölün çevresinde yaşayan canlı varlıklarla daima iyi ilişkiler kurmuş, onların anlattıklarına kendi gözlemlediklerini de ekleyerek epey bir bilgi birikimine sahip olmuştu. Her şey çok güzeldi, belki de çok daha güzel olacaktı. Eğer göl kıyısına insanlar kamp kurmasalardı. Ahtapot insanları göl kıyısında görür görmez, içgüdüsünden gelen dikkat et sesine kulak vermiş, gölün dibindeki mağarasına çekilmişti. Günlerini mağarasında geçiriyor, ara sıra da, gölün derinliklerinde dolaşıyordu. Bazı günler göl yüzeyinde bir iki kayık görüyor, fakat kayıklardaki insanların kürek çekişlerini gölün derinliklerinde yüzerek seyretmekten başka hiçbir şey yapmıyordu.

    Günlerden bir gün, bir kayık gölün ortalarına yakın bir yerde giderken ortalık kararıverdi. Şiddetli bir yağmur başladı. Gittikçe daha sert esmeye başlayan rüzgar gölde büyük dalgalar oluşturuyordu. Kayıkta bulunan insanların yaklaşan fırtınadan kaçmak için gösterdikleri çabalar boşuna oldu. Kayıklarının alabora olarak batmasını bir türlü engelleyemediler. Ahtapot yaklaşan fırtınayı önceden hissetmiş, kayıkta bulunan insanlar tarafından görülme tehlikesini göze alarak kayığın birkaç metre altına kadar sokulmuştu. Kayık battığında dev dalgalar arasında çırpınıp duran iki insanı güçlü kollarıyla sıkıca kavrayıp, onların boğulmalarına engel olmak için, yüzeye çıktı ve süratle kıyıya doğru yüzmeye başladı. Baygın durumdaki iki insanı kıyıda emin bir yere bırakan ahtapot, gölün derinliklerindeki mağarasına çekildi.

    Bu olayı takiben geçen on gün içinde göl yüzeyinde hiç kayık göremeyen ahtapot insanların gitmiş olabileceklerini düşünerek yüzeye çıkıp çok uzaklardan kampın bulunduğu kıyıya doğru baktı. İlk dikkatini çeken şey, kıyıdaki kocaman demir kayıklar oldu. İnsanlar ayrıca kampın bulunduğu çadırların yanına tahtadan barakalar yapmışlardı. Çok insan vardı kıyıda. Gölün fazla sularını ırmağa akıtan kola doğru yüzmeye başladı. Kıyıdaki insanlara fark ettirmeden gölden çıkıp gitmeyi planlıyordu. Fakat çıkışa vardığında etrafta gitmesini engelleyen dikenli teller olduğunu üzülerek gördü. Bir hata yapmaktan korkuyordu. Bu dikenli telleri parçalayıp atar, yoluna devam edebilirdi. İşin içinde yaralanmak,çaptan düşmek olasılığı da vardı. Irmaktaki çağlayan zaten yolunun üstünde bir büyük engeldi. Çağlayanın karşısına çıktığında güçsüz durumda bulunmak yakışık almazdı.

    Sonraki günlerde göl yüzeyi birdenbire hareketlendi. İnsanların göl kıyısına kadar kamyonlarla getirdikleri parçaları birbirine monte ederek yaptıkları gemiler vızır vızır gidip gelmeye başladı. Gemilerden dalgıçlar göle girerek, gölün dibini taramaya başladılar. Dalgıçların ellerindeki zıpkınlar görülür görülmez ahtapota yöneltilecekti. Gölde her kolunun uzunluğu beş metreyi bulan sekiz kollu dev bir ahtapot vardı ve bu ahtapotu öldüren ödüllendirilecekti. İşte burada biraz düşünmek gerekirdi. Katledilmek istenen bu ahtapot fırtınalı bir havada iki insanı mutlak bir ölümden kurtarmıştı. Onlar bayılmadan önce kendilerini kurtaranı görmüşler, ötekileri ahtapotun varlığından haberdar etmişlerdi. Ötekiler ötekilere, ötekilerde ötekilere durumu bildirmişler ve son ötekiler, ortaya bir ödül bile koymuştu. Bu durumu çıkışı olmayan bir labirent biçiminde algılamak gerekmektedir.

    Ahtapot artık gölde barınmasının olanaksızlığını anlamıştı. Tüm iyi niyetine karşın insanlar onun bu gölde biraz daha fazla araştırma yapmasına izin vermeyeceklerdi. Zaten gölde bir süre daha yaşamak gereksizdi. Öğrendikleri yeter de artardı bile. Ahtapot mağarasından hınçla dışarı fırladı. Korkunç bir süratle kampın önünde demirli bulunan gemilerin tam karşısında su yüzeyine çıktı. Günlerdir arıyordunuz işte buradayım ve sizden korkmuyorum der gibi kabardıkça kabarıyor, gölde yapay dalgaların oluşmasını sağlıyordu. Aniden soluna doğru yöneldi. Kıyıdaki insanların hayret dolu bakışları altında göl çıkışındaki dikenli telleri paramparça ederek kola girdi ve bir süre sonra ırmağa ulaştı. Irmağın akıntılarına rahatça karşı koyarak çağlayanın önüne geldi ve iki kolunu uzatarak oradaki kayalara tutunup yukarıya çıktı.

    Daha sonraki günlerde ahtapot ırmağın kaynağına ulaşmak için gösterdiği yoğun çabayı devam ettirdi. Kaynağın bulunduğu karlı dağın yamaçlarında daracık boğazlardan zorlukla geçiyor, derinliğin yüzmesine olanak tanımadığı yerlerde de adım adım ilerliyordu. Yamaçlarda yağan yağmur havanın giderek soğumasıyla birlikte kara dönüşüyor, yağan kar altında buz gibi soğuk suda titremek ona dağlarda yaşamın ne derece zorlu olduğunu öğretiyordu. Ahtapot daha ileriye gitmenin mümkün olmadığını düşünmeye başladığı bir sırada ırmağın kaynağını buldu. Kaynak, kayaların arasından, mağara gibi bir yerden, yeryüzüne çıkıp doğuyordu.

    Ahtapot konuyu özetle toparladı: “ Demek kaynak burasıymış. Su bu daracık yerden yeryüzüne çıkıyor, yağan kar ve yağmur sularıyla besleniyor, çevreden kimi dereciklerin sularını alarak çağlayana kadar iniyor. Çağlayan geçildikten sonra sağdan soldan pek çok kol alan su gittikçe büyüyerek bir ırmak halinde benim doğduğum denize varıyor ve denizle bütünleşiyor. Uzun bir süre içinde yaşadığım göl de fazla sularını ırmağa bir kol aracılığıyla akıtan büyükçe bir su birikintisinden başka bir şey değilmiş. “

    Dönüş yolunda, çağlayana yaklaştıkça, ahtapotu bir düşüncedir aldı. Acaba insanlar onu oralarda bekleyebilirler miydi? Bu yüzde elliye yüzde elliydi.Yani bekleyebilirlerdi de beklemeyebilirlerdi de. Onun orası belli olmazdı.Ahtapot, kesinlikle korkmuyordu. Zaten böyle durumlarda bir idealist için korku en son akla getirilecek bir şeydi. Korkmak için hiçbir neden yoktu. Ahtapot, şöyle bir durum değerlendirmesi yaptıktan, ne olursa ne şekilde hareket edeceğini hesapladıktan sonra, çağlayandan aşağı indi. Suların üstünden, göğsünü gere gere yüzerek, gölün ırmakla bağlantısını sağlayan kolun yanından geçti, gitti.

    Ahtapot, birkaç gün sonra denize vardı. Yıllar önce, genç bir ahtapotken, bir idea uğruna yola çıkmış; yıllar sonra, büyük, olgun bir ahtapot olarak işte geriye dönmüştü. Fakat, idea, ideal değildi henüz. Bir idealist, öğrendiklerini başkalarına da öğreterek, onları da bilgilendirmeliydi. Ben, bana yetecek kadar bilgi sahibiyim fazlasını öğrenmesem de olur diyemediğin gibi, ben herkesten çok daha fazla bilgiliyim varsın benim bildiklerimi başkaları bilmeyiversin de diyemezdin. Ahtapot, kısa bir süre dinlendikten sonra girişimlerine başlamak istiyordu. Öğrendiklerini başkalarına da öğreterek onları da bilgilendirecekti. Beyninde kendisinin bilip de başkalarının bilmediği tek bir bilgi kalmayana kadar…

    Yazan: Serdar Yıldırım


    alıntıdır.


  3. #3
    Onursal Üye küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra - ait Avatar
    Üyelik Tarihi
    May 2007
    Bulunduğu Yer
    ÖLüm Sokağı Çıkmazı
    Mesajlar
    7.881
    Blog Yazıları
    83
    Tecrübe Puanı
    107374890

    ;;) A Scandal in Bohemia


    A Scandal in Bohemia

    To Sherlock Holmes she is always the woman. I have seldom
    heard him mention her under any other name. In his eyes she
    eclipses and predominates the whole of her sex. It was not that
    he felt any emotion akin to love for Irene Adler. All emotions,
    and that one particularly, were abhorrent to his cold, precise but
    admirably balanced mind. He was, I take it, the most perfect
    reasoning and observing machine that the world has seen, but as
    a lover he would have placed himself in a false position. He
    never spoke of the softer passions, save with a gibe and a sneer.
    They were admirable things for the observer -- excellent for draw-
    ing the veil from men's motives and actions. But for the trained
    teasoner to admit such intrusions into his own delicate and finely
    adjusted temperament was to introduce a distracting factor which
    might throw a doubt upon all his mental results. Grit in a
    sensitive instrument, or a crack in one of his own high-power
    lenses, would not be more disturbing than a strong emotion in a
    nature such as his. And yet there was but one woman to him,
    and that woman was the late Irene Adler, of dubious and ques-
    tionable memory.
    I had seen little of Holmes lately. My marriage had drifted us
    away from each other. My own complete happiness, and the
    home-centred interests which rise up around the man who first
    finds himself master of his own establishment, were sufficient to
    absorb all my attention, while Holmes, who loathed every form
    of society with his whole Bohemian soul, remained in our lodg-
    ings in Baker Street, buried among his old books, and alternating
    from week to week between cocaine and ambition, the drowsi-
    ness of the drug, and the fierce energy of his own keen nature.
    He was still, as ever, deeply attracted by the study of crime, and
    occupied his immense faculties and extraordinary powers of
    observation in following out those clues, and clearing up those
    mysteries which had been abandoned as hopeless by the official
    police. From time to time I heard some vague account of his
    doings: of his summons to Odessa in the case of the Trepoff
    murder, of his clearing up of the singular tragedy of the Atkinson
    brothers at Trincomalee, and finally of the mission which he had
    accomplished so delicately and successfully for the reigning
    family of Holland. Beyond these signs of his activity, however,
    which I merely shared with all the readers of the daily press, I
    knew little of my former friend and companion.
    One night -- it was on the twentieth of March, 1888 -- I was
    returning from a journey to a patient (for I had now returned to
    civil practice), when my way led me through Baker Street. As I
    passed the well-remembered door, which must always be associ-
    ated in my mind with my wooing, and with the dark incidents of
    the Study in Scarlet, I was seized with a keen desire to see
    Holmes again, and to know how he was employing his extraordi-
    nary powers. His rooms were brilliantly lit, and, even as I
    looked up, I saw his tall, spare figure pass twice in a dark
    silhouette against the blind. He was pacing the room swiftly,
    eagerly, with his head sunk upon his chest and his hands clasped
    behind him. To me, who knew his every mood and habit, his
    attitude and manner told their own story. He was at work again.
    He had risen out of his drug-created dreams and was hot upon
    the scent of some new problem. I rang the bell and was shown
    up to the chamber which had formerly been in part my own.
    His manner was not effusive. It seldom was; but he was glad,
    I think, to see me. With hardly a word spoken, but with a kindly
    eye, he waved me to an armchair, threw across his case of
    cigars, and indicated a spirit case and a gasogene in the corner.
    Then he stood before the fire and looked me over in his singular
    introspective fashion.
    "Wedlock suits you," he remarked. "I think, Watson, that
    you have put on seven and a half pounds since I saw you."
    "Seven!" I answered.
    "Indeed, I should have thought a little more. Just a trifle
    more, I fancy, Watson. And in practice again, I observe. You
    did not tell me that you intended to go into harness."
    "Then, how do you know?"
    "I see it, I deduce it. How do I know that you have been
    getting yourself very wet lately, and that you have a most clumsy
    and careless servant girl?"
    "My dear Holmes," said I, "this is too much. You would
    certainly have been burned, had you lived a few centuries ago. It
    is true that I had a country walk on Thursday and came home in a
    dreadful mess, but as I have changed my clothes I can't imagine
    how you deduce it. As to Mary Jane, she is incorrigible, and my
    wife has given her notice, but there, again, I fail to see how you
    work it out."
    He chuckled to himself and rubbed his long, nervous hands
    together.
    "It is simplicity itself," said he; "my eyes tell me that on the
    inside of your left shoe, just where the firelight strikes it, the
    leather is scored by six almost parallel cuts. Obviously they have
    been caused by someone who has very carelessly scraped round
    the edges of the sole in order to remove crusted mud from it.
    Hence, you see, my double deduction that you had been out in
    vile weather, and that you had a particularly malignant boot-
    slitting specimen of the London slavey. As to your practice, if a
    gentleman walks into my rooms smelling of iodoform, with a
    black mark of nitrate of silver upon his right forefinger, and a
    bulge on the right side of his top-hat to show where he has
    secreted his stethoscope, I must be dull, indeed, if I do not
    pronounce him to be an active member of the medical profession."
    I could not help laughing at the ease with which he explained
    his process of deduction. "When I hear you give your reasons,"
    I remarked, "the thing always appears to me to be so ridicu-
    lously simple that I could easily do it myself, though at each
    successive instance of your reasoning I am baffled until you
    explain your process. And yet I believe that my eyes are as good
    as yours."
    "Quite so," he answered, lighting a cigarette, and throwing
    himself down into an armchair. "You see, but you do not
    observe. The distinction is clear. For example, you have fre-
    quently seen the steps which lead up from the hall to this room."
    "Frequently."
    "How often?"
    "Well, some hundreds of times."
    "Then how many are there?"
    "How many? I don't know."
    "Quite so! You have not observed. And yet you have seen.
    That is just my point. Now, I know that there are seventeen
    steps, because I have both seen and observed. By the way,
    since you are interested in these little problems, and since you
    are good enough to chronicle one or two of my trifling experi-
    ences, you may be interested in this." He threw over a sheet of
    thick, pink-tinted note-paper which had been lying open upon
    the table. "It came by the last post," said he. "Read it aloud."
    The note was undated, and without either signature or address.

    "There will call upon you to-night, at a quarter to eight
    o'clock [it said], a gentleman who desires to consult you
    upon a matter of the very deepest moment. Your recent
    services to one of the royal houses of Europe have shown
    that you are one who may safely be trusted with matters
    which are of an importance which can hardly be exagger-
    ated. This account of you we have from all quarters re-
    ceived. Be in your chamber then at that hour, and do not
    take it amiss if your visitor wear a mask.

    "This is indeed a mystery," I remarked. "What do you
    imagine that it means?"
    "I have no data yet. It is a capital mistake to theorize before
    one has data. Insensibly one begins to twist facts to suit theories,
    instead of theories to suit facts. But the note itself. What do you
    deduce from it?"
    I carefully examined the writing, and the paper upon which it
    was written.
    "The man who wrote it was presumably well to do," I
    remarked, endeavouring to imitate my companion's processes.
    "Such paper could not be bought under half a crown a packet. It
    is peculiarly strong and stiff."
    "Peculiar -- that is the very word," said Holmes. "It is not an
    English paper at all. Hold it up to the light."
    I did so, and saw a large "E" with a small "g," a "P," and a
    large "G" with a small "f" woven into the texture of the paper.
    "What do you make of that?" asked Holmes.
    "The name of the maker, no doubt; or his monogram, rather."
    "Not at all. The 'G' with the small 't' stands for 'Gesell-
    schaft,' which is the German for 'Company.' It is a customary
    contraction like our 'Co.' 'P,' of course, stands for 'Papier.'
    Now for the 'Eg.' Let us glance at our Continental Gazetteer."
    He took down a heavy brown volume from his shelves. "Eglow,
    Eglonitz -- here we are, Egria. It is in a German-speaking
    country -- in Bohemia, not far from Carlsbad. 'Remarkable as
    being the scene of the death of Wallenstein, and for its numerous
    glass-factories and paper-mills.' Ha, ha, my boy, what do you
    make of that?" His eyes sparkled, and he sent up a great blue
    triumphant cloud from his cigarette.
    "The paper was made in Bohemia," I said.
    "Precisely. And the man who wrote the note is a German. Do
    you note the peculiar construction of the sentence -- 'This ac-
    count of you we have from all quarters received.' A Frenchman
    or Russian could not have written that. It is the German who is
    so uncourteous to his verbs. It only remains, therefore, to dis-
    cover what is wanted by this German who writes upon Bohemian
    paper and prefers wearing a mask to showing his face. And here
    he comes, if I am not mistaken, to resolve all our doubts."
    As he spoke there was the sharp sound of horses' hoofs and
    grating wheels against the curb, followed by a sharp pull at the
    bell. Holmes whistled.
    "A pair, by the sound," said he. "Yes," he continued,
    glancing out of the window. "A nice little brougham and a pair
    of beauties. A hundred and fifty guineas apiece. There's money
    in this case, Watson, if there is nothing else."
    "I think that I had better go, Holmes."
    "Not a bit, Doctor. Stay where you are. I am lost without my
    Boswell. And this promises to be interesting. It would be a pity
    to miss it."
    "But your client --"
    "Never mind him. I may want your help, and so may he.
    Here he comes. Sit down in that armchair, Doctor, and give us
    your best attention."
    A slow and heavy step, which had been heard upon the stairs
    and in the passage, paused immediately outside the door. Then
    there was a loud and authoritative tap.
    "Come in!" said Holmes.
    A man entered who could hardly have been less than six feet
    six inches in height, with the chest and limbs of a Hercules. His
    dress was rich with a richness which would, in England, be
    looked upon as akin to bad taste. Heavy bands of astrakhan were
    slashed across the sleeves and fronts of his double-breasted coat,
    while the deep blue cloak which was thrown over his shoulders
    was lined with flame-coloured silk and secured at the neck with a
    brooch which consisted of a single flaming beryl. Boots which
    extended halfway up his calves, and which were trimmed at the
    tops with rich brown fur, completed the impression of barbaric
    opulence which was suggested by his whole appearance. He
    carried a broad-brimmed hat in his hand, while he wore across
    the upper part of his face, extending down past the cheekbones,
    a black vizard mask, which he had apparently adjusted that very
    moment, for his hand was still raised to it as he entered. From
    the lower part of the face he appeared to be a man of strong
    character, with a thick, hanging lip, and a long, straight chin
    suggestive of resolution pushed to the length of obstinacy.
    "You had my note?" he asked with a deep harsh voice and a
    strongly marked German accent. "I told you that I would call."
    He looked from one to the other of us, as if uncertain which to
    address.
    "Pray take a seat," said Holmes. "This is my friend and
    colleague, Dr. Watson, who is occasionally good enough to help
    me in my cases. Whom have I the honour to address?"
    "You may address me as the Count Von Kramm, a Bohemian
    nobleman. I understand that this gentleman, your friend, is a
    man of honour and discretion, whom I may trust with a matter of
    the most extreme importance. If not, I should much prefer to
    communicate with you alone."
    I rose to go, but Holmes caught me by the wrist and pushed
    me back into my chair. "It is both, or none," said he. "You
    may say before this gentleman anything which you may say to
    me."
    The Count shrugged his broad shoulders. "Then I must be-
    gin," said he, "by binding you both to absolute secrecy for two
    years; at the end of that time the matter will be of no importance.
    At present it is not too much to say that it is of such weight it
    may have an influence upon European history."
    "I promise," said Holmes.
    "And I."
    "You will excuse this mask," continued our strange visitor.
    "The august person who employs me wishes his agent to be
    unknown to you, and I may confess at once that the title by
    which I have just called myself is not exactly my own."
    "I was aware of it," said Holmes drily.
    "The circumstances are of great delicacy, and every precau-
    tion has to be taken to quench what might grow to be an
    immense scandal and seriously compromise one of the reigning
    families of Europe. To speak plainly, the matter implicates the
    great House of Ormstein, hereditary kings of Bohemia."
    "I was also aware of that," murmured Holmes, settling him-
    self down in his armchair and closing his eyes.
    Our visitor glanced with some apparent surprise at the languid,
    lounging figure of the man who had been no doubt depicted to
    him as the most incisive reasoner and most energetic agent in
    Europe. Holmes slowly reopened his eyes and looked impa-
    tiently at his gigantic client.
    "If your Majesty would condescend to state your case," he
    remarked, "I should be better able to advise you."
    The man sprang from his chair and paced up and down the
    room in uncontrollable agitation. Then, with a gesture of desper-
    ation, he tore the mask from his face and hurled it upon the
    ground. "You are right," he cried; "I am the King. Why should
    I attempt to conceal it?"
    "Why, indeed?" murmured Holmes. "Your Majesty had not
    spoken before I was aware that I was addressing Wilhelm
    Gottsreich Sigismond von Ormstein, Grand Duke of Cassel-
    Felstein, and hereditary King of Bohemia."
    "But you can understand," said our strange visitor, sitting
    down once more and passing his hand over his high white
    forehead, "you can understand that I am not accustomed to
    doing such business in my own person. Yet the matter was so
    delicate that I could not confide it to an agent without putting
    myself in his power. I have come incognito from Prague for the
    purpose of consulting you."
    "Then, pray consult," said Holmes, shutting his eyes once
    more.
    "The facts are briefly these: Some five years ago, during a
    lengthy visit to Warsaw, I made the acquaintance of the well-
    known adventuress, Irene Adler. The name is no doubt farmiliar
    to you."
    "Kindly look her up in my index, Doctor," murmured Holmes
    without opening his eyes. For many years he had adopted a
    system of docketing all paragraphs concerning men and things,
    so that it was difficult to name a subject or a person on which he
    could not at once furnish information. In this case I found her
    biography sandwiched in between that of a Hebrew rabbi and
    that of a staff-commander who had written a monograph upon
    the deep-sea fishes.
    "Let me see!" said Holmes. "Hum! Born in New Jersey in
    the year 1858. Contralto -- hum! La Scala, hum! Prima donna
    Imperial Opera of Warsaw -- yes! Retired from operatic stage -- ha!
    Living in London -- quite so! Your Majesty, as I understand,
    became entangled with this young person, wrote her some
    compromising letters, and is now desirous of getting those letters
    back."
    "Precisely so. But how --"
    "Was there a secret marriage?"
    "None."
    "No legal papers or certificates?"
    "None."
    "Then I fail to follow your Majesty. If this young person
    should produce her letters for blackmailing or other purposes,
    how is she to prove their authenticity?"
    "There is the writing."
    "Pooh, pooh! Forgery."
    "My private note-paper."
    "Stolen."
    "My own seal."
    "Imitated."
    "My photograph."
    "Bought."
    "We were both in the photograph."
    "Oh, dear! That is very bad! Your Majesty has indeed com-
    mitted an indiscretion."
    "I was mad -- insane."
    "You have compromised yourself seriously."
    "I was only Crown Prince then. I was young. I am but thirty
    now."
    "It must be recovered."
    "We have tried and failed."
    "Your Majesty must pay. It must be bought."
    "She will not sell."
    "Stolen, then."
    "Five attempts have been made. Twice burglars in my pay
    ransacked her house. Once we diverted her luggage when she
    travelled. Twice she has been waylaid. There has been no result."
    "No sign of it?"
    "Absolutely none."
    Holmes laughed. "It is quite a pretty little problem," said he.
    "But a very serious one to me," returned the King reproachfully.
    "Very, indeed. And what does she propose to do with the
    photograph?"
    "To ruin me."
    "But how?"
    "I am about to be married."
    "So I have heard."
    "To Clotilde Lothman von Saxe-Meningen, second daughter
    of the King of Scandinavia. You may know the stnct principles
    of her family. She is herself the very soul of delicacy. A shadow
    of a doubt as to my conduct would bring the matter to an end."
    "And Irene Adler?"
    "Threatens to send them the photograph. And she will do it. I
    know that she will do it. You do not know her, but she has a
    soul of steel. She has the face of the most beautiful of women,
    and the mind of the most resolute of men. Rather than I should
    marry another woman, there are no lengths to which she would
    not go -- none."
    "You are sure that she has not sent it yet?"
    "I am sure."
    "And why?"
    "Because she has said that she would send it on the day when
    the betrothal was publicly proclaimed. That will be next Monday."
    "Oh, then we have three days yet," said Holmes with a
    yawn. "That is very fortunate, as I have one or two matters of
    importance to look into just at present. Your Majesty will, of
    course, stay in London for the present?"
    "Certainly. You will find me at the Langham under the name
    of the Count Von Kramm."
    "Then I shall drop you a line to let you know how we
    progress."
    "Pray do so. I shall be all anxiety."
    "Then, as to money?"
    "You have carte blanche."
    "Absolutely?"
    "I tell you that I would give one of the provinces of my
    kingdom to have that photograph."
    "And for present expenses?"
    The King took a heavy chamois leather bag from under his
    cloak and laid it on the table.
    "There are three hundred pounds in gold and seven hundred in
    notes," he said.
    Holmes scribbled a receipt upon a sheet of his note-book and
    handed it to him.
    "And Mademoiselle's address?" he asked.
    "Is Briony Lodge, Serpentine Avenue, St. John's Wood."
    Holmes took a note of it. "One other question," said he.
    "Was the photograph a cabinet?"
    "It was."
    "Then, good-night, your Majesty, and I trust that we shall
    soon have some good news for you. And good-night, Watson," he
    added, as the wheels of the royal brougham rolled down the street.
    "If you wlll be good enough to call to-morrow afternoon at three
    o'clock I should like to chat this little matter over with you."


    At three o'clock precisely I was at Baker Street, but Holmes
    had not yet returned. The landlady informed me that he had left
    the house shortly after eight o'clock in the morning. I sat down
    beside the fire, however, with the intention of awaiting him,
    however long he might be. I was already deeply interested in his
    inquiry, for, though it was surrounded by none of the grim and
    strange features which were associated with the two crimes
    which I have already recorded, still, the nature of the case and
    the exalted station of his client gave it a character of its own.
    Indeed, apart from the nature of the investigation which my
    friend had on hand, there was something in his masterly grasp of
    a situation, and his keen, incisive reasoning, which made it a
    pleasure to me to study his system of work, and to follow the
    quick, subtle methods by which he disentangled the most inextri-
    cable mysteries. So accustomed was I to his invariable success
    that the very possibility of his failing had ceased to enter into my
    head.
    It was close upon four before the door opened, and a drunken-
    looking groom, ill-kempt and side-whiskered, with an inflamed
    face and disreputable clothes, walked into the room. Accustomed
    as I was to my friend's amazing powers in the use of disguises, I
    had to look three times before I was certain that it was indeed he.
    With a nod he vanished into the bedroom, whence he emerged in
    five minutes tweed-suited and respectable, as of old. Putting his
    hands into his pockets, he stretched out his legs in front of the
    fire and laughed heartily for some minutes.
    "Well, really!" he cried, and then he choked and laughed
    again until he was obliged to lie back, limp and helpless, in the
    chair.
    "What is it?"
    "It's quite too funny. I am sure you could never guess how I
    employed my morning, or what I ended by doing."
    "I can't imagine. I suppose that you have been watching the
    habits, and perhaps the house, of Miss Irene Adler."
    "Quite so; but the sequel was rather unusual. I will tell you,
    however. I left the house a little after eight o'clock this morning
    in the character of a groom out of work. There is a wonderful
    sympathy and freemasonry among horsy men. Be one of them,
    and you will know all that there is to know. I soon found
    Briony Lodge. It is a bijou villa, with a garden at the back.
    but built out in front right up to the road, two stories. Chubb
    lock to the door. Large sitting-room on the right side, well
    furnished, with long windows almost to the floor, and those
    preposterous English window fasteners which a child could open.
    Behind there was nothing remarkable, save that the passage
    window could be reached from the top of the coach-house. I
    walked round it and examined it closely from every point of
    view, but without noting anything else of interest.
    "I then lounged down the street and found, as I expected, that
    there was a mews in a lane which runs down by one wall of the
    garden. I lent the ostlers a hand in rubbing down their horses,
    and received in exchange twopence, a glass of half and half, two
    fills of shag tobacco, and as much information as I could desire
    about Miss Adler, to say nothing of half a dozen other people in
    the neighbourhood in whom I was not in the least interested, but
    whose biographies I was compelled to listen to."
    "And what of Irene Adler?" I asked.
    "Oh, she has turned all the men's heads down in that part.
    She is the daintiest thing under a bonnet on this planet. So say
    the Serpentine-mews, to a man. She lives quietly, sings at
    concerts, drives out at five every day, and returns at seven sharp
    for dinner. Seldom goes out at other times, except when she
    sings. Has only one male visitor, but a good deal of him. He is
    dark, handsome, and dashing, never calls less than once a day,
    and often twice. He is a Mr. Godfrey Norton, of the Inner
    Temple. See the advantages of a cabman as a confidant. They
    had driven him home a dozen times from Serpentine-mews, and
    knew all about him. When I had listened to all they had to tell, I
    began to walk up and down near Briony Lodge once more, and
    to think over my plan of campaign.
    "This Godfrey Norton was evidently an important factor in
    the matter. He was a lawyer. That sounded ominous. What was
    the relation between them, and what the object of his repeated
    visits? Was she his client, his friend, or his mistress? If the
    former, she had probably transferred the photograph to his keep-
    ing. If the latter, it was less likely. On the issue of this question
    depended whether I should continue my work at Briony Lodge,
    or turn my attention to the gentleman's chambers in the Temple.
    It was a delicate point. and it widened the field of my inquiry.
    I fear that I bore you with these details, but I have to let you
    see my little difficulties. if you are to understand the situation."
    "I am following you closely," I answered.
    "I was still balancing the matter in my mind when a hansom
    cab drove up to Briony Lodge, and a gentleman sprang out. He
    was a remarkably handsome man, dark, aquiline, and moustached
    -- evidently the man of whom I had heard. He appeared to be in
    a great hurry, shouted to the cabman to wait, and brushed past
    the maid who opened the door with the air of a man who was
    thoroughly at home.
    "He was in the house about half an hour, and I could catch
    glimpses of him in the windows of the sitting-room, pacing up
    and down, talking excitedly, and waving his arms. Of her I
    could see nothing. Presently he emerged, looking even more
    flurried than before. As he stepped up to the cab, he pulled a
    gold watch from his pocket and looked at it earnestly, 'Drive like
    the devil,' he shouted, 'first to Gross & Hankey's in Regent
    Street, and then to the Church of St. Monica in the Edgeware
    Road. Half a guinea if you do it in twenty minutes!'
    "Away they went, and I was just wondering whether I should
    not do well to follow them when up the lane came a neat little
    landau, the coachman with his coat only half-buttoned, and his
    tie under his ear, while all the tags of his harness were sticking
    out of the buckles. It hadn't pulled up before she shot out of the
    hall door and into it. I only caught a glimpse of her at the
    moment, but she was a lovely woman, with a face that a man
    might die for.
    " 'The Church of St. Monica, John,' she cried, 'and half a
    sovereign if you reach it in twenty minutes.'
    "This was quite too good to lose, Watson. I was just balanc-
    ing whether I should run for it, or whether I should perch behind
    her landau when a cab came through the street. The driver
    looked twice at such a shabby fare, but I jumped in before he
    could object. 'The Church of St. Monica,' said I, 'and half a
    sovereign if you reach it in twenty minutes.' It was twenty-five
    minutes to twelve, and of course it was clear enough what was in
    the wind.
    "My cabby drove fast. I don't think I ever drove faster, but
    the others were there before us. The cab and the landau with
    their steaming horses were in front of the door when I arrived. I
    paid the man and hurried into the church. There was not a soul
    there save the two whom I had followed and a surpliced clergy-
    man, who seemed to be expostulating with them. They were all
    three standing in a knot in front of the altar. I lounged up the
    side aisle like any other idler who has dropped into a church.
    Suddenly, to my surprise, the three at the altar faced round to
    me, and Godfrey Norton came running as hard as he could
    towards me.
    " 'Thank God,' he cried. 'You'll do. Come! Come!'
    " 'What then?' I asked.
    " 'Come, man, come, only three minutes, or it won't be
    legal.'
    "I was half-dragged up to the altar, and before I knew where I
    was I found myself mumbling responses which were whispered
    in my ear. and vouching for things of which I knew nothing, and
    generally assisting in the secure tying up of Irene Adler, spinster,
    to Godfrey Norton, bachelor. It was all done in an instant, and
    there was the gentleman thanking me on the one side and the
    lady on the other, while the clergyman beamed on me in front. It
    was the most preposterous position in which I ever found myself
    in my life, and it was the thought of it that started me laughing
    just now. It seems that there had been some informality about
    their license, that the clergyman absolutely refused to marry
    them without a witness of some sort, and that my lucky appear-
    ance saved the bridegroom from having to sally out into the
    streets in search of a best man. The bride gave me a sovereign,
    and I mean to wear it on my watch-chain in memory of the
    occasion."
    "This is a very unexpected turn of affairs," said l; "and what
    then?"
    "Well, I found my plans very seriously menaced. It looked as
    if the pair might take an immediate departure, and so necessitate
    very prompt and energetic measures on my part. At the church
    door, however, they separated, he driving back to the Temple,
    and she to her own house. 'I shall drive out in the park at five as
    usual,' she said as she left him. I heard no more. They drove
    away in different directions, and I went off to make my own
    arrangements."
    "Which are?"
    "Some cold beef and a glass of beer," he answered, ringing
    the bell. "I have been too busy to think of food, and I am likely
    to be busier still this evening. By the way, Doctor, I shall want
    your cooperation."
    "I shall be delighted."
    "You don't mind breaking the law?"
    "Not in the least."
    "Nor running a chance of arrest?"
    "Not in a good cause."
    "Oh, the cause is excellent!"
    "Then I am your man."
    "I was sure that I might rely on you."
    "But what is it you wish?"
    "When Mrs. Turner has brought in the tray I will make it
    clear to you. Now," he said as he turned hungrily on the simple
    fare that our landlady had provided, "I must discuss it while I
    eat, for I have not much time. It is nearly five now. In two hours
    we must be on the scene of action. Miss Irene, or Madame,
    rather, returns from her drive at seven. We must be at Briony
    Lodge to meet her."
    "And what then?"
    "You must leave that to me. I have already arranged what is
    to occur. There is only one point on which I must insist. You
    must not interfere, come what may. You understand?"
    "I am to be neutral?"
    "To do nothing whatever. There will probably be some small
    unpleasantness. Do not join in it. It will end in my being
    conveyed into the house. Four or five minutes afterwards the
    sitting-room window will open. You are to station yourself close
    to that open window."
    "Yes."
    "You are to watch me, for I will be visible to you."
    "Yes."
    "And when I raise my hand -- so -- you will throw into the
    room what I give you to throw, and will, at the same time, raise
    the cry of fire. You quite follow me?"
    "Entirely."
    "It is nothing very formidable," he said, taking a long cigar-
    shaped roll from his pocket. "It is an ordinary plumber's smoke-
    rocket, fitted with a cap at either end to make it self-lighting.
    Your task is confined to that. When you raise your cry of fire,
    it will be taken up by quite a number of people. You may then
    walk to the end of the street, and I will rejoin you in ten minutes.
    I hope that I have made myself clear?"
    "I am to remain neutral, to get near the window, to watch
    you, and at the signal to throw in this object, then to raise the cry
    of fire, and to wait you at the comer of the street."
    "Precisely."
    "Then you may entirely rely on me."
    "That is excellent. I think, perhaps, it is almost time that I
    prepare for the new role I have to play."
    He disappeared into his bedroom and returned in a few min-
    utes in the character of an amiable and simple-minded Noncon-
    formist clergyman. His broad black hat, his baggy trousers. his
    white tie, his sympathetic smile, and general look of peering and
    benevolent curiosity were such as Mr. John Hare alone could
    have equalled. It was not merely that Holmes changed his cos-
    tume. His expression, his manner, his very soul seemed to vary
    with every fresh part that he assumed. The stage lost a fine actor,
    even as science lost an acute reasoner, when he became a
    specialist in crime.
    It was a quarter past six when we left Baker Street, and it still
    wanted ten minutes to the hour when we found ourselves in
    Serpentine Avenue. It was already dusk, and the lamps were just
    being lighted as we paced up and down in front of Briony
    Lodge, waiting for the coming of its occupant. The house was
    just such as I had pictured it from Sherlock Holmes's succinct
    description, but the locality appeared to be less private than I
    expected. On the contrary, for a small street in a quiet
    neighbourhood, it was remarkably animated. There was a group
    of shabbily dressed men smoking and laughing in a corner, a
    scissors-grinder with his wheel, two guardsmen who were flirt-
    ing with a nurse-girl, and several well-dressed young men who
    were lounging up and down with cigars in their mouths.
    "You see," remarked Holmes, as we paced to and fro in front
    of the house, "this marriage rather simplifies matters. The pho-
    tograph becomes a double-edged weapon now. The chances are
    that she would be as averse to its being seen by Mr. Godfrey
    Norton, as our client is to its coming to the eyes of his princess.
    Now the question is, Where are we to find the photograph?"
    "Where, indeed?"
    "It is most unlikely that she carries it about with her. It is
    cabinet size. Too large for easy concealment about a woman's
    dress. She knows that the King is capable of having her waylaid
    and searched. Two attempts of the sort have already been made.
    We may take it, then, that she does not carry it about with her."
    "Where, then?"
    "Her banker or her lawyer. There is that double possibility.
    But I am inclined to think neither. Women are naturally secre-
    tive, and they like to do their own secreting. Why should she
    hand it over to anyone else? She could trust her own guardian-
    ship, but she could not tell what indirect or political influence
    might be brought to bear upon a business man. Besides, remem-
    ber that she had resolved to use it within a few days. It must be
    where she can lay her hands upon it. It must be in her own
    house."
    "But it has twice been burgled."
    "Pshaw! They did not know how to look."
    "But how will you look?"
    "I will not look."
    "What then?"
    "I will get her to show me."
    "But she will refuse."
    "She will not be able to. But I hear the rumble of wheels. It is
    hcr carriage. Now carry out my orders to the letter."
    As he spoke the gleam of the side-lights of a carriage came
    round the curve of the avenue. It was a smart little landau which
    rattled up to the door of Briony Lodge. As it pulled up, one of
    the loafing men at the corner dashed forward to open the door in
    the hope of earning a copper, but was elbowed away by another
    loafer, who had rushed up with the same intention. A fierce
    quarrel broke out, which was increased by the two guardsmen,
    who took sides with one of the loungers, and by the scissors-
    grinder, who was equally hot upon the other side. A blow was
    struck, and in an instant the lady, who had stepped from her
    carriage, was the centre of a little knot of flushed and struggling
    men, who struck savagely at each other with their fists and
    sticks. Holmes dashed into the crowd to protect the lady; but just
    as he reached her he gave a cry and dropped to the ground, with
    the blood running freely down his face. At his fall the guardsmen
    took to their heels in one direction and the loungers in the other,
    while a number of better-dressed people, who had watched the
    scuffle without taking part in it, crowded in to help the lady and
    to attend to the injured man. Irene Adler, as I will still call her,
    had hurried up the steps; but she stood at the top with her superb
    figure outlined against the lights of the hall, looking back into
    the street.
    "Is the poor gentleman much hurt?" she asked.
    "He is dead," cried several voices.
    "No, no, there's life in him!" shouted another. "But he'll be
    gone before you can get him to hospital."
    "He's a brave fellow," said a woman. "They would have had
    the lady's purse and watch if it hadn't been for him. They were a
    gang, and a rough one, too. Ah, he's breathing now."
    "He can't lie in the street. May we bring him in, marm?"
    "Surely. Bring him into the sitting room. There is a comfort-
    able sofa. This way, please!"
    Slowly and solemnly he was borne into Briony Lodge and laid
    out in the principal room, while I still observed the proceedings
    from my post by the window. The lamps had been lit, but the
    blinds had not been drawn, so that I could see Holmes as he lay
    upon the couch. I do not know whether he was seized with
    compunction at that moment for the part he was playing, but I
    know that I never felt more heartily ashamed of myself in my life
    than when I saw the beautiful creature against whom I was
    conspiring, or the grace and kindliness with which she waited
    upon the injured man. And yet it would be the blackest treachery
    to Holmes to draw back now from the part which he had
    intrusted to me. I hardened my heart, and took the smoke-rocket
    from under my ulster. After all, I thought, we are not injuring
    her. We are but preventing her from injuring another.
    Holmes had sat up upon the couch, and I saw him motion like
    a man who is in need of air. A maid rushed across and threw
    open the window. At the same instant I saw him raise his hand
    and at the signal I tossed my rocket into the room with a cry of
    "Fire!" The word was no sooner out of my mouth than the whole
    crowd of spectators, well dressed and ill -- gentlemen, ostlers,
    and servant-maids -- joined in a general shriek of "Fire!" Thick
    clouds of smoke curled through the room and out at the open
    window. I caught a glimpse of rushing figures, and a moment
    later the voice of Holmes from within assuring them that it was a
    false alarm. Slipping through the shouting crowd I made my way
    to the corner of the street, and in ten minutes was rejoiced to find
    my friend's arm in mine, and to get away from the scene of
    uproar. He walked swiftly and in silence for some few minutes
    until we had turned down one of the quiet streets which lead
    towards the Edgeware Road.
    "You did it very nicely, Doctor," he remarked. "Nothing
    could have been better. It is all right."
    "You have the photograph?"
    "I know where it is."
    "And how did you find out?"
    "She showed me, as I told you she would."
    "I am still in the dark."
    "I do not wish to make a mystery," said he, laughing. "The
    matter was perfectly simple. You, of course, saw that everyone
    in the street was an accomplice. They were all engaged for the
    evening."
    "I guessed as much."
    "Then, when the row broke out, I had a little moist red paint
    in the palm of my hand. I rushed forward, fell down. clapped my
    hand to my face, and became a piteous spectacle. It is an old
    trick."
    "That also I could fathom."
    "Then they carried me in. She was bound to have me in.
    What else could she do? And into her sitting-room. which was
    the very room which I suspected. It lay between that and her
    bedroom, and I was determined to see which. They laid me on a
    couch, I motioned for air, they were compelled to open the
    window. and you had your chance."
    "How did that help you?"
    "It was all-important. When a woman thinks that her house is
    on fire, her instinct is at once to rush to the thing which she
    values most. It is a perfectly overpowering impulse, and I have
    more than once taken advantage of it. In the case of the Darling-
    ton substitution scandal it was of use to me, and also in the
    Arnsworth Castle business. A married woman grabs at her baby;
    an unmarried one reaches for her jewel-box. Now it was clear to
    me that our lady of to-day had nothing in the house more
    precious to her than what we are in quest of. She would rush to
    secure it. The alarm of fire was admirably done. The smoke and
    shouting were enough to shake nerves of steel. She responded
    beautifully. The photograph is in a recess behind a sliding panel
    just above the right bell-pull. She was there in an instant, and I
    caught a glimpse of it as she half-drew it out. When I cried out
    that it was a false alarm, she replaced it, glanced at the rocket,
    rushed from the room, and I have not seen her since. I rose, and,
    making my excuses, escaped from the house. I hesitated whether
    to attempt to secure the photograph at once; but the coachman
    had come in, and as he was watching me narrowly it seemed
    safer to wait. A little over-precipitance may ruin all."
    "And now?" I asked.
    "Our quest is practically finished. I shall call with the King
    to-morrow, and with you, if you care to come with us. We will
    be shown into the sitting-room to wait for the lady; but it is
    probable that when she comes she may find neither us nor the
    photograph. It might be a satisfaction to his Majesty to regain it
    with his own hands."
    "And when will you call?"
    "At eight in the morning. She will not be up, so that we shall
    have a clear field. Besides, we must be prompt, for this marriage
    may mean a complete change in her life and habits. I must wire
    to the King without delay."
    We had reached Baker Street and had stopped at the door. He
    was searching his pockets for the key when someone passing
    said:
    "Good-night, Mister Sherlock Holmes."
    There were several people on the pavement at the time, but the
    greeting appeared to come from a slim youth in an ulster who
    had hurried by.
    "I've heard that voice before," said Holmes, staring down the
    dimly lit street. "Now, I wonder who the deuce that could have
    been."


    I slept at Baker Street that night, and we were engaged upon
    our toast and coffee in the morning when the King of Bohemia
    rushed into the room.
    "You have really got it!" he cried, grasping Sherlock Holmes
    by either shoulder and looking eagerly into his face.
    "Not yet."
    "But you have hopes?"
    "I have hopes."
    "Then, come. I am all impatience to be gone."
    "We must have a cab."
    "No, my brougham is waiting."
    "Then that will simplify matters." We descended and started
    off once more for Briony Lodge.
    "Irene Adler is married," remarked Holmes.
    "Married! When?"
    "Yesterday."
    "But to whom?"
    "To an English lawyer named Norton."
    "But she could not love him."
    "I am in hopes that she does."
    "And why in hopes?"
    "Because it would spare your Majesty all fear of future an-
    noyance. If the lady loves her husband, she does not love your
    Majesty. If she does not love your Majesty, there is no reason
    why she should interfere with your Majesty's plan."
    "It is true. And yet Well! I wish she had been of my own
    station! What a queen she would have made!" He relapsed into a
    moody silence, which was not broken until we drew up in
    Serpentine Avenue.
    The door of Briony Lodge was open, and an elderly woman
    stood upon the steps. She watched us with a sardonic eye as we
    stepped from the brougham.
    "Mr. Sherlock Holmes, I believe?" said she.
    "I am Mr. Holmes," answered my companion, looking at her
    with a questioning and rather startled gaze.
    "Indeed! My mistress told me that you were likely to call. She
    left this morning with her husband by the 5:15 train from Char-
    ing Cross for the Continent."
    "What!" Sherlock Holmes staggered back, white with chagrin
    and surprise. "Do you mean that she has left England?"
    "Never to return."
    "And the papers?" asked the King hoarsely. "All is lost."
    "We shall see." He pushed past the servant and rushed into
    the drawing-room, followed by the King and myself. The furni-
    ture was scattered about in every direction, with dismantled
    shelves and open drawers, as if the lady had hurriedly ransacked
    them before her flight. Holmes rushed at the bell-pull, tore back
    a small sliding shutter, and, plunging in his hand, pulled out a
    photograph and a letter. The photograph was of Irene Adler
    herself in evening dress, the letter was superscribed to "Sherlock
    Holmes, Esq. To be left till called for." My friend tore it open
    and we all three read it together. It was dated at midnight of the
    preceding night and ran in this way:

    MY DEAR MR. SHERLOCK HOLMES:
    You really did it very well. You took me in completely.
    Until after the alarm of fire, I had not a suspicion. But then,
    when I found how I had betrayed myself, I began to think. I
    had been warned against you months ago. I had been told
    that if the King employed an agent it would certainly be
    you. And your address had been given me. Yet, with all
    this, you made me reveal what you wanted to know. Even
    after I became suspicious, I found it hard to think evil of
    such a dear, kind old clergyman. But, you know, I have
    been trained as an actress myself. Male costume is nothing
    new to me. I often take advantage of the freedom which it
    gives. I sent John, the coachman, to watch you, ran up-
    stairs, got into my walking-clothes, as I call them, and
    came down just as you departed.
    Well, I followed you to your door, and so made sure that
    I was really an object of interest to the celebrated Mr.
    Sherlock Holmes. Then I, rather imprudently, wished you
    good-night, and started for the Temple to see my husband.
    We both thought the best resource was flight, when
    pursued by so formidable an antagonist; so you will find the
    nest empty when you call to-morrow. As to the photograph,
    your client may rest in peace. I love and am loved by a
    better man than he. The King may do what he will without
    hindrance from one whom he has cruelly wronged. I keep it
    only to safeguard myself, and to preserve a weapon which
    will always secure me from any steps which he might take
    in the future. I leave a photograph which he might care to
    possess; and I remain, dear Mr. Sherlock Holmes,

    Very truly yours,
    Irene Norton, nee ADLER.

    "What a woman -- oh, what a woman!" cried the King of
    Bohemia, when we had all three read this epistle. "Did I not tell
    you how quick and resolute she was? Would she not have made
    an admirable queen? Is it not a pity that she was not on my
    level?"
    "From what I have seen of the lady she seems indeed to be on
    a very different level to your Majesty," said Holmes coldly. "I
    am sorry that I have not been able to bring your Majesty's
    business to a more successful conclusion."
    "On the contrary, my dear sir," cried the King; "nothing
    could be more successful. I know that her word is inviolate. The
    photograph is now as safe as if it were in the fire."
    "I am glad to hear your Majesty say so."
    "I am immensely indebted to you. Pray tell me in what way I
    can reward you. This ring " He slipped an emerald snake ring
    from his finger and held it out upon the palm of his hand.
    "Your Majesty has something which I should value even more
    highly,'' said Holmes.
    ''You have but to name it."
    ''This photograph!''
    The King stared at him in amazement.
    "Irene's photogMph!" he cried. "Certainly, if you wish it.''
    "I thank your Majesty. Then there is no more to be done in
    the matter. I have the honour to wish you a very good-morning."
    He bowed, and, turning away without observing the hand which
    the King had stretched out to him, he set off in my company for
    his chambers.

    And that was how a great scandal threatened to affect the
    kingdom of Bohemia, and how the best plans of Mr. Sherlock
    Holmes were beaten by a woman's wit. He used to make merry
    over the cleverness of women, but I have not heard him do it of
    late. And when he speaks of Irene Adler, or when he refers to
    her photograph, it is always under the honourable title of the woman.





    BOHEMYA'DA SKANDAL / ARTHUR CONAN DOYLE

    Sherlock Holmes'ün dünyasında tek bir kadın vardı:Irene Adler. Holmes 'a göre o, hemcinslerinin en üstünüydü. Hayır, Irene Adler için aşka benzer bir duygu beslemiyordu. Duygular, hele hele aşk onun soğuk, titiz ve harikulade dengeli zekasına bütünüyle ters düşen kavramlardı. Bana göre Holmes, yeryüzüne gelmiş en mükemmel akıl yürütme ve gözlemleme makinesiydi. Aşkın gözünü kamaştırmasını istemezdi. Duygusal konular açıldı mı alaycı ve küçümseyen bir tavır takınırdı. Ona göre duygular, gözlemci için insanların davranış ve güdüleri üzerindeki perdeyi kaldırmaya yarayan faydalı araçlardı. Ancak mantık ile hareket üzere eğitilmiş birinin dünyasına duyguların karışması demek, o kişinin beyinsel ürünlerine dair kuşkular doğması demekti. Hassas bir gerecindeki bir toz tanesi ya da kuvvetli merceklerindeki bir çizik onun doğasına sahip bir insan için yoğun bir duyguyla aynı anlamı taşıyordu. Her şeye karşın Holmes için de bir kadın vardı:Şüpheli ve tartışmaya açık anıların kadını merhum Irene Adler.

    Son günlerde Holmes 'ü pek göremez olmuştum .Evliliğim bizi birbirimizden uzaklaştırmıştı. Mesut evliliğim ve ev içinde merkezlenen ilgi alanlarım tüm zamanımı doldurmaya yetiyordu.Bu arada Bohemyalı ruhunun bir özelliği olarak her türlü toplum ve topluluktan nefret eden Holmes , Baker Street'teki pansiyon odamızda eski kitaplarının içine gömülü bir vaziyette yaşamaya devam ediyor, bir hafta kokain bir hafta tutkuları arasında gidip geliyor, uyuşturucuyla beynini uyuşturup sonra da zeki yaradılışının müthiş enerjisiyle canlanıyordu. Hâlâ, her zaman olduğu gibi suçun analiziyle çok yakından ilgileniyor , resmi polis kuvvetinin çözüm ihtimali bulunmadığını düşünerek dosyasını kapattığı sır dolu suçları , olağanüstü yetenekleri ve gözlemleme gücü yardımıyla elde ettiği ipuçlarını birbirine bağlayarak çözüme kavuşturuyordu. Ara sıra çalışmalarıyla ilgili şeyler kulağıma geliyordu. Trepoff cinayeti vakasında Odessa'ya davet edilmesi, Atkinson kardeşlerin benzeri görülmemiş trajedilerinin aydınlatması ve son olarak Hollanda kraliyet ailesi için titizlikle ve hassasiyetle başardığı iş hakkında biraz bilgi sahibi olmuştum. Fakat çalışmaları hakkında öteki bildiklerim günlük gazetelerde yer alan haberlerin ötesine geçmiyordu.

    20 Mayıs 1888 gecesi bir hastamı muayeneden dönüyordum.Yeniden aktif olarak doktorluğa başlamıştım. Bizim Baker Street' teki pansiyonun o meşhur kapısını görünce Holmes'ü ziyaret edip o olağanüstü güçlerini nerelerde kullandığını bir öğreneyim dedim. Odası fazlasıyla aydınlıktı. Yukarı bakınca Holmes'ün uzun ve zayıf karaltısının iki kez pencereden geçtiğini gördüm. Başı önde, elleri arkada, odanın içinde bir oraya bir buraya hızlı adımlarla yürüyordu. Huyunu çok iyi bildiğimden neler olduğunu anlamakta güçlük çekmedim. Holmes yine iş başındaydı. Uyuşturucunun yarattığı rüyalardan uyanmış, yeni bir olayın izini sürmekteydi. Zili çaldım ve bir zamanlar yaşadığım odaya çıkarıldım

    Coşkun bir tavırla karşılamadı beni. Çok ender zamanlarda coşkulu olurdı zaten. Yalnız öyle sanıyorum ki beni görmekten memnundu. Bir şey konuşmadı ancak dostâne bakışlarıyla oturmamı işaret etti. Puro tablasını uzattı ve köşedeki içki sehpasını gösterdi. Sonra ateşin önünde durup o eşi benzeri bulunmayan çözümleyici bakışlarıyla beni incelemeye başladı.

    "Evlilik sana yaramış" dedi."Sanırım son gördüğümden bu yana dört kilo almışsın,Watson.""Üç buçuk" diye cevap verdim.

    " Çok haklısın; biraz daha düşünmem gerekirdi. Görüyorum ki mesleğini yeniden yapmaya başlamışsın. Bana tekrar çalışma niyetinden hiç söz etmemiştin."

    "O halde nasıl bilebildin?"

    "Görüyorum Watson.Çıkarım yapıyorum. Yoksa bu yakınlarda berbat bir havada dışarıda kaldığını ve çok tembel ve beceriksiz bir hizmetçiniz olduğunu nereden bilebilirdim?"

    "Sevgili Holmes, bu kadarı çok fazla. Bir kaç yüzyıl önce yaşasaydın seni cadı diye mutlaka yakarlardı. Dediğin doğru. Perşembe günü 'bir kır gezisi yapayım' demiştim. Hava ansızın bozdu. Eve geldiğimde hâlim perişandı.Lâkin elbiselerimi çoktan değiştirdiğim hâlde bunu nasıl bildin? Hizmetçimiz Mary Jane'e gelince: Kendisi tam bir umutsuz vaka. Karım defalarca uyardı onu. İyi de bunu nasıl anlayabildin Holmes?"

    "Çok kolay. Gözlerim bana sol ayakkabının iç tarafında, şöminenin ateşinin vurduğu yerde , derinin birbirine paralel altı çizikle çizildiğini söylüyor. Açıkça görülüyor ki birisi ayakkabıya bulaşan çamuru temizlerken hoyratça davranmış. Herhalde artık kötü bir havada dışarıda kaldığını ve ayakkabılara çok haince davranan bir hizmetçiye sahip olduğunu nasıl bilebildiğimi anlamışsındır. İşin ilgili konuya gelirsek; eğer bir beyefendi odama girdiğinde tentürdiyot kokuyorsa, sağ işaret parmağında siyah renkli bir gümüş nitrat lekesi varsa, stetoskobunu gizlediği silindir şapkasının kenarında bir şişlik duruyorsa, bu beyefendinin tıp mesleğinin aktif bir üyesi olduğunu anlamamam için aptal olmam gerekir."

    Tahmin yaparken izlediği yolu ortaya serince gülmekten kendimi alamadım."Sonuçlara nasıl vardığını anlattığında her şey o denli basitmiş gibi görünüyor ki bütün bunları ben de yapabilirmişim gibi geliyor. Oysa her denememde yanılıyorum. Ama benim gözlerim de inanıyorum ki en az seninkiler kadar iyi görüyor."

    "Tabii öyle" dedi Holmes. Bir sigara yakıp kendini bir koltuğa bıraktı. "Sen görüyorsun ama gözlem yapmıyorsun. Arada belirgin bir fark var. Örneğin aşağıdaki holden bu odaya çıkan merdivenleri kim bilir kaç defa görmüşsündür?"

    "Elbette."

    "Kaç defa?"

    "Belki yüzlerce defa."

    "Peki kaç basamak var?"

    "Kaç tane mi? Doğrusunu söylemek gerekirse bilmiyorum."

    "Tahmin etmiştim. Gözlem yapmadın ama gördün. İşte anlatmaya çalıştığım nokta bu. Ben biliyorum ki 17 basamak var. Çünkü ben hem gördüm hem gözlemledim. Bu arada, madem böyle ufak meselelere ilgin var ve bir kaç küçük maceramı da kaleme alacak kadar iyisin, tununla da alâkadar olabilirsin."

    Holmes masada duran pembe renkli,kalın bir kağıdı bana uzattı."Bu not postayla geldi.Yüksek sesle oku" dedi.Kağıtta ne tarih ne imza ne de adres vardı.

    "Bu akşam saat sekize çeyrek kala bir beyefendi ziyaretinize gelip çok önemli bir konuda görüşlerinize başvuracaktır. Bu yakınlarda Avrupa'nın kraliyet ailelerinden biri için yaptığınız hizmetler gösteriyor ki çok mühim ve hassas meselelerde kesinlikle güven duyulabilecek bir kişisiniz. Sizin hakkınızdaki bu bilgiler bir çok merkezden temin edilmiştir. Belirtilen saatte odanızda bulununuz ve ziyaretçinizin yüzüne takacağı maskeyi yanlış yorumlamayınız."

    "Başlıbaşına bir muamma bu" dedim. "Sence ne anlama geliyor bütün bunlar?"

    "Elimde hiç bilgi yok. İnsanın bilgi sahibi olmadan varsayımlar üretmesi büyük bir yanılgı olur. Sonra varsayımları gerçeğe uyacak şekilde değiştirmek yerine gerçeklerin varsayımlara uyacak şekilde değiştirilmesi gibi bir çarpıklık ortaya çıkar. Biz elimizdeki nota bakalım. Nottan ne çıkartabiliyorsun?"

    Kağıdı ve yazıyı titizlikle incelemeya başladım. "Bunu yazan adamın hali vakti yerinde olmalı." Dostumun analiz tekniklerini taklit etmeye çalışıyordum. "Bu kalitede bir kağıdı ucuza alamazsın. Oldukça sağlam ve sert bir cins kağıt."

    "Özel bir kağıt" dedi Holmes. "İngiliz malı bile değil aslında. Kağıdı ışığa tutsana."

    Dediğini yaptım. Büyük bir 'E' harfi, küçük bir 'g',bir 'p' ve büyük bir 'G' harfi ile küçük bir 't' harfinin kağıdın dokusuna işlenmiş olduğunu gördüm. Holmes sordu: "Sence bu ne demek?"

    "Büyük ihtimalle imâlatçının adı veya kağıdın markası."

    "Hayır değil. 'G' ve 't''nin anlamı Gesellschaft yani 'tirket'. Bu bizdeki 'tti.' gibi bir tey. 'P' harfi tüphesiz papier demek. 'Kağıt' senin anlayacağın. Gelelim 'Eg''ye. Şu coğrafya sözlüğüne bir bakalım." Raflardan kalın bir cilt indirdi. "Eglow,Eglonitz…işte buldum:Egria Almanca konuşulan bir ülkede, Bohemya'da bir yer. Carlsbad'a yakın; 'Dük Wallenstein'ın katledildiği,cam ve kağıt fabrikaları ile tanınan şehir.' Gördün mü azizim; buna ne dersin?" Gözleri ışıldıyordu. Sigarasından kocaman, mavi renkli, muzaffer bir duman savurdu.

    "Kağıt Bohemya'da üretilmiş öyleyse" dedim

    "Aynen öyle. Notu yazan kişi ise bir Alman. Şu cümlenin kuruluşundaki tuhaflığa dikkat ettin mi? 'Sizin hakkınızdaki bu bilgiler pek çok merkezden temin edilmiştir.' Bir Fransız veya bir Rus böyle demez. Şimdi öğrenmemiz gereken şey şu: Bohemya malı bir kağıda yazı yazan ve yüzünü bir maskeyle gizlemek isteyen bu Alman kim? Yanılmıyorsam bu gelen bizim adamımız. Bu soruları kendisine soralım."

    Holmes konuşurken dışarıdan tekerlek ve nal sesleri duyuluyordu. Sonra zil çalındı. Holmes bu arada bir ıslık savurdu.

    "Seslere bakılırsa arabaya iki at koşulu" dedi. Camdan dışarı bakarken sözüne devam etti."Evet,çok zarif,küçük bir fayton ve bir çift nefis mahluk. Bu atların herbiri 3000 şilinden aşağı değildir. Hiç bir şey yoksa Watson, bu işte para var para."

    "Ben gitsem iyi olacak herhalde Holmes."

    "Asla bırakmam Doktor. Otur oturduğun yerde. Biyografi yazarım yokken yanımda ne yaparım ben? Ayrıca bu iş pek enteresana benziyor. Kaçırırsan üzülebilirsin -ki ben de bunu istemem."

    "Ya mütterin?"

    "Onu dert etme sen.Yardımına her ikimiz de gereksinim duyabiliriz. İşte geliyor. O koltukta otur ve konuştuklarımızı çok dikkatle dinle."

    Merdivenden gelen yavaş ve ağır ayaksesleri kapının dışında durdu. Kapı gürültülü ve otoriter bir tavırla vuruldu. Holmes "Buyrun" diyerek karşılık verdi.

    İçeri 1.90m boyunda, Herkül'ü andıran bir adam girdi.Kılık kıyafeti o derece gösterişliydi ki buna İngiltere'de zevksizlik gözüyle bile bakılabilirdi. Paltosunun yenlerinde ve yakasında astragan parçalar vardı. Sırtındaki lacivert pelerin ise ateş renkli ipek kumaşla çerçevelenmişti. Pelerini boğaz kısmında tek taş, alev alev ışıldayan beril bir broş tutuyordu. Dizlerine kadar çıkan çizmelerin ağız kısmı çok güzel, kahverengi bir kürkle kaplıydı. Çizmeleri, konuğımuzun barbarca zenginliğini tamamlayan nihai unsurlardı. Bir elinde geniş kenarlı bir şapka tutuyordu. Yüzünde ise elmacık kemiklerine kadar inen siyah bir maske vardı. Maskeyi sanırım yeni takmıştı çünkü içeri girdiği sırada eli hâlâ maskedeydi. Yüzünün alt kısmından anlaşıldığı kadarıyla karakteri güçlü bir insana benziyordu. Kalın, sarkık dudakları, uzun ve düz çenesi kendisinin dik başlı bir mizaca sahip olduğuna işaret eder gibiydi.

    "Gönderdiğim notu aldınız mı?" diye sordu. Kalın ve tırmalayıcı bir sesi ve koyu bir Alman aksanı vardı. "Size ziyaretimi bildirmiştim." Bir bana bir Holmes'a baktı. Hangimize hitap edeceğinden emin değil gibiydi.

    Holmes "Lütfen oturun" dedi."Bu, arkadaşım ve yardımcım Dr. John Watson'dır. Kendisinin şahsıma büyük yardımları dokunmuştur. Kiminle müşerref oluyorum?"

    "Bana Kont von Kramm diye hitap edebilirsiniz. Bohemyalı bir soyluyum. Anladığım kadarıyla dostunuz haysiyetli ve ağzı sıkı bir insan. Bu çok önemli meselede kendisine güvenebileceğimi sanıyorum. Şayet yanılıyorsam sizinle özel olarak görüşmek isterim." Gitmek için ayağa kalktım ama Holmes kolumdan tutup beni koltuğa oturttu. "Ya ikimiz ya hiç birimiz" dedi. Yanımda konuşabileceğiniz her konuyu bu beyefendinin de yanında konuşabilirsiniz."

    Kont omuzlarını silkti. "Öyleyse şunu söyleyerek konuya gireyim: Her ikinizden de iki yıl mutlak gizlilik istiyorum. Bu süre bitiminde konunun herhangi bir önemi kalmayacak. Ama şu sırada Avrupa tarihini etkileyebilecek kadar önem taşımakta."

    "Size söz veriyorum."

    "Ben de söz veriyorum" dedim.

    Konuğumuz sözüne devam etti."Bu maskeyi hoş görmenizi istiyorum. Beni gönderen büyük şahsiyet, adamının tarafınızca tanınmasını istemiyor. Şunu da itiraf edeyim ki az evvel kendimi tanıtırken kullandığım unvan tam olarak benim değildi aslında."

    Holmes kuru bir tavırla: "Evet, farkındayım."

    "Koşullar çok hassas. Bu sebeple doğması muhtemel bir skandalı önlemek ve Avrupa'nın kraliyet ailelerinden birini gözetmek için her tedbire başvurmak zorundayız. Açık konuşmak gerekirse, mesele Bohemya'nın gelecekteki yöneticileri olacak Ormstein Hanedanlığı'nı ilgilendiriyor.

    Holmes gözlerini yummuş koltuğuna biraz daha gömülürken "Bunun da farkındayım" dedi.

    Konuğumuz açıkça seçilen bir şaşkınlık ifadesiyle, kendisine çok büyük bir ihtimalle Avrupa'nın en zeki ve en enerjik dedektifi diye tanıtılmış bu adamın şu anki mahmur ve gevşek haline bakmaktaydı. Holmes ağır ağır açtı gözlerini ve devasa boyutlardaki müşterisine sıkıntılı bir bakış gönderdi."Saygıdeğer Kral hazretleri lütfedip meseleyi anlatırsa kendisine daha iyi hizmet edebileceğim."

    Adam koltuğundan fırlayarak ayağa kalktı. Odanın içinde zaptedemediği bir heyecanla dolaşmaya başladı. Sonra umutsuz bir çaresizlikle yüzündeki maskeyi çıkarıp yere attı."Çok haklısınız. Kralım ben. Bunu ne diye saklamaya çalışıyorum, bilmem."

    Holmes karşılık verdi: "Sahi neden? Majesteleri, kendisinin Cassel-Falstein Grandükü, Bohemya tahtının sahibi Wilhelm Gottsreich Sigismond von Ormstein olduğunu anlamasaydım hiç konuşmayacaktı gâliba."

    Garip ziyaretçimiz yerine oturup açık, beyaz alnını silerken "Ama beni anlamalısınız" dedi. "Böyle işleri kendi başıma yapmaya alışık değilim ben. Mesele o derece hassas ki kendimden gayrı kimselere güvenemedim. Prag'tan buraya takma bir isimle size danışmak üzere geldim."

    Holmes tekrar gözlerini yumdu." O halde buyrun danışın."

    "Durum kısaca şundan ibaret : Beş yıl kadar önce Varşova'ya uzun bir ziyarette bulunmuştum. Orada meşhur bir gönül ve servet avcısı olan Irene Adler ile tanıştım. Bu hanım zannederim yabancınız değil?"

    "Fihristime bakar mısın Doktor?" dedi Holmes gözlerini açmadan. Yıllardan beri insanlar ve olaylar hakkında çeşitli yazıları listeleyen bir sistem kullanmaktaydı. Böylece hakkında ivedilikle bilgi sahibi olamadığı pek az kişi ve olay kalıyordu. Irene Adler'in biyografisini, Yahudi bir din adamıyla derin denizlerde yaşayan balıklarla ilgili bir monografi kaleme almış bir kumandanın arasında buldum.

    "Bir bakalım şuna" dedi Holmes. "Hmm, 1858 New Jersey doğumlu. Kontralto. Hmm, la scala. Varşova kraliyet operasında prima donna_yaa! Operayı artık bırakmış. Londra'da yaşıyor. Majesteleri anladığım kadarıyla bu genç hanımla bir vakitler bir macera yaşamışlar ve kendisine bazı mektuplar yazmışlar ve şimdi bu mektupları geri istiyorlar."

    "Aynen öyle ama bunu nereden -"

    "Gizlice kıyılmış bir nikah var mıydı?"

    "Hayır."

    "Herhangi bir kanuni belge?"

    "Hayır yok."

    "Öyleyse mesele nedir Majesteleri? Bu genç hanım mektupları şantaj ya da başka bir amaçla kullanmaya kalksa bile bunların gerçek olduğunu nasıl kanıtlayabilir ki?"

    "El yazım var ama."

    "Taklit edilmit."

    "Özel not kağıtlarım?"

    "Çalınmış."

    "Mührüm?"

    "Sahte."

    "Fotoğrafım?"

    "Dışarıdan satın alınmış."

    "İyi de fotoğrafta ikimiz birlikteyiz."

    "Eyvah! İşte bu çok kötü. Majesteleri çok büyük bir hata yapmış."

    "Aklım başında değildi ki."

    "Geleceğinizi ciddi şekilde tehlikeye atmışsınız."

    "O vakitlerde veliaht prenstim sadece ve hayli gençtim. Yaşım daha otuz benim."

    "Bu iti halletmek gerek."

    "Biz denedik ama başaramadık."

    "Parayla almayı düşündünüz mü?"

    "Satmaz ki."

    "Çalın öyleyse."

    "Buna beş kez teşebbüs ettik. Tuttuğum hırsızlar iki defa evine girdiler. Bir keresinde kendisini bir yolculuk sırasında yakalayıp bavullarını çaldık. Iki kez de yolunu kesip üzerini aradık lakin hiç bir sonuç alamadık."

    "Resmin izine rastlayamadınız mı?"

    "Kesinlikle hayır."

    "Büyük bir mesele değil" dedi Holmes gülerek.

    Kral sitemkâr bir sesle "Ama benim açıdan çok ciddi bir mesele."

    "Öyle gerçekten. Peki bu fotoğrafla ne yapmayı planlıyor?"

    "Beni mahvetmeyi."

    "Nasıl?"

    "Yakında evleniyorum."

    "Evet, duymuttum."

    "İskandinavya Kralı'nın ikinci kızı Clotilde Lothman von Saxe-Meningen ile. Bu ailenin çok sıkı prensipleri vardır. Kızları başlıbaşına bir titizlik anıtı. Hakkımda uyanabilecek bir kuşku kırıntısı bile bu işin sonunu getirir."

    "Ya Irene Adler?"

    "Fotoğrafı onlara göndermekle tehdit ediyor. Ve bunu yapar da. Hiç şüphem yok. Onu tanımazsınız. Çelik gibi bir ruha, dünyalar güzeli bir yüze ve en zeki bir erkeğin aklına sahiptir. Başka bir kadınla evlenmemem için elinden geleni ardına koymayacaktır."

    "Fotoğrafı henüz göndermediğinden eminsiniz değil mi?"

    "Evet, söylediğine göre fotoğrafı, nişanın halka açıklanacağı gün gönderecekmiş yani önümüzdeki Pazartesi."

    "O halde üç günümüz var" dedi Holmes esneyerek."Çok şanslıyım çünkü şu anda elimde ilgilenmem gereken mühim bir mesele yok. Majesteleri tabii ki Londra'dan ayrılmayacak, değil mi?"

    "Elbette beni Langham'da Kont von Kramm adıyla bulabilirsiniz."

    "İşlerin gidişatıyla ilgili bilgi vereceeğim size."

    "Çok memnun kalırım."

    "Ücret konusunu nasıl halledeceğiz peki?"

    "Boş kağıt imzalayıp size vereceğim."

    "Gerçekten mi?"

    "O fotoğraf için krallığımdan bir eyalet bile veririm."

    "Başlangıçta bazı harcamalar yapmamız gerekebilir."

    Kral paltosunun altından, ağır, güderi bir çanta çıkarıp masaya koydu. "Burada 300 pound altın ve 700 pound kağıt para bulacaksınız."

    Holmes bir makbuz yazıp Kral'a uzattı."Genç hanımın adresi nedir?"

    "Briony Köşkü, Serpentine Bulvarı, St. John's Wood."

    Holmes adresi not ederken "Bir soru daha" dedi."Fotoğraf çerçeveli miydi?"

    "Evet."

    "Pekala Majesteleri. Şımdilik iyi geceler. Yakında iyi haberler getireceğimden emin olabilirsiniz."

    Fayton cadde boyunca uzaklaşırken Holmes "Sana da iyi geceler Watson " dedi. "Lütfedip yarın saat üçte ziyaretime gelebilirsen bu konu hakkında laflayabiliriz."

    Saat tam üçte Baker Street'teydim. Ama Holmes henüz dışarıdan dönmemişti. Ev sahibi hanım, Holmes'ün sabah sekizde evden ayrıldığını söyledi. Ben de ateşin yanında oturup Holmes'ün dönüşünü beklemeye koyuldum. Araştırmalarının sonucunu çok merak ediyordum. Gerçi bu vakada önceki maceralarda yaşadığımız tuhaflık ve tehlikelerden eser yoktu ama hem müşterimizin yüksek mevkii hem de olayın özü olaya ayrı bir nitelik kazandırıyordu. Ayrıca bunlar bir tarafa, kendisinin bir olaya yaklaşım tarzında, çözüme giderken gösterdiği zekilik ve doğrulukta onun çalışma yöntemini incelemeyi ve en karmaşık muammaları aydınlatırken kullandığı kurnaz yolları izlemeyi zevkli kılan bir başkalık vardı. Holmes'ün her olayı başarıyla sonuçlandırması, onun da gün gelip başarısızlığa uğrayabileceği olasılğını bütünüyle aklımdan silmişti.

    Saat neredeyse dört olmuştu ki kapı açıldı. Kafayı bulmuşa benzeyen, eski püskü elbiseler içinde, saçı başı darmadağınık, uzun favorili, kırmızı yüzlü bir seyis girdi içeriye. Dostumun kılık değiştirmekteki olağanüstü hünerlerine alışık olduğum halde bu adamın Holmes olduğunu anlamam için üç defa kendisini dikkatle incelemem gerekti. Konuşmadan yatak odasına geçti. Geri geldiğinde İskoç kumaşından dikilmiş elbisesi içinde eskisi gibi saygıdeğer bir adama dönüşmüştü. Ellerini cebine sokup bacaklarını ateşe uzattı ve bir kaç dakika kahkahalarla güldü. Sonra "Neler oldu Watson neler!" diye bağırdı; soluk almak için yutkundu ve koltuğa sırtüstü iyice uzanıp mayışana kadar tekrar güldü.

    "Neler oldu Holmes?"

    "Çok komik, Watson, çok komik. Bu sabah neler yaptığımı ve sonunda başıma neler geldiğini kırk yıl düşünsen tahmin edemezsin."

    "Muhtemelen Irene Adler'in evini ya da alışkanlıklarını izledin."

    "Doğru ama biraz farklı şekilde gelişti olaylar. Neyse, en iyisi başımdan geçenleri anlatayım da dinle. Bu sabah saat sekizde işsiz bir seyis kılığında evden ayrıldım. Atlarla ilgili işlerde çalışan insanlar arasında müthiş bir dayanışma vardır. Onlardan birisi gibi ol ve bilinmesi mümkün her şeyi öğren. Çok geçmeden Briony Köşkü'nü buldum. Nefis bir köşk. Arkasında bir bahçesi bulunan ve yola kadar sarkan iki katlı bir bina. Solda iyi döşenmiş, pencereleri zemine kadar inen bir oturma odası mevcut. Penceredeki mandallar bir çocuğun bile açabileceği cinsten. Arkadaysa araba garajının üstünden ulaşılması mümkün olan salon penceresinden başka ilginç bir şey yok. Çevreyi karış karış inceledim fakat kayda değer bir şey bulamadım.

    Sonra sokakta gezinmeye başladım. Tahmin ettiğim gibi bahçenin bir duvarına bitişik bir dizi ahırla karşılaştım. Seyislere atların tımarlanmasında yardımcı olup karşılığında iki penni, bir bardak bira, iki tutam tütün ve Irene Adler'e dair öğrenmeyi istediğim her türlü bilgiyi aldım. Bunun yanında çevrede oturan ve zerre kadar ilgilenmediğim yarım düzine insanın hayat hikayesini de dinlemeye mecbur kaldım."

    "Irene Adler ile ilgili neler öğrendin?"

    "Irene Adler civarda oturan her erkeğin aklını başından almış bir kadın. Bir adamın dediğine bakılırsa o, dünyanın bir kadın şapkası altındaki en güzel şeyi. Kendisi sakin bir yaşam sürüyor. Konserler veriyor. Her gün saat beşte dışarı gezmeye çıkıyor ve saat tam yedide akşam yemeği için geri dönüyor. Şarkı söylemediği zamanlar haricinde hep bu saatlerde gezmeye gidiyor. Yalnızca bir erkek ziyaretçisi var ancak bu adam eve sık sık gelip gidiyor. Esmer, yakışıklı, şık görünümlü bir kişi. Her gün mutlaka en az bir çoğunlukla da iki kere ziyarete geliyor. Adı Godfrey Norton. Temple Barosu'nda çalışıyor. Arabacı olmanın yararlarını görüyor musun? Adamı Serpentine ahırlarından evine pek çok kez götürmüşler. Hakkında epey bilgileri var. Tüm anlatılanları sonuna dek dinledikten sonra Briony Köşkü'nün oralarda dolanıp harekat planımı düşündüm.

    Bu Godfrey Norton göründüğüne göre bizim için önemli bir adam. Avukatlık yapıyor-ki bu pek de hayra alâmet değil. Irene Adler ile aralarında nasıl bir ilişki var ve bu sık ziyaretlerin nedeni ne? Adler, Godfrey Norton'un müşterisi mi, arkadaşı mı yoksa sevgilisi mi? Müşterisiyse resmi avukata emanet etmesi muhtemel. Sevgilisiyse bunu yapmayacaktır. Burada karar vermem gereken bir husus çıkıyor ortaya: Araştırmalarıma Briony Köşkü'nde mi yoksa avukatın barodaki odasında mı devam etmeliydim? Korkarım seni bu ayrıntılarla sıkıyorum Watson ama içinde bulunduğum vaziyeti anlaman için bunları anlatmak zorundayım."

    "Seni dikkatle dinliyorum Holmes."

    "Briony Köşkü'nün önünde bir fayton durup içinden bir adam çıkana kadar meseleyi düşünmekteydim. Faytondan inen kişi epey yakışıklı, esmer, bıyıklı biriydi. Onun Godfrey Norton olduğunu tahmin etmek güç değildi. Çok telaşlı bir hali vardı. Faytoncuya bağırarak beklemesini söyledi. Kendi evine giren biri gibiydi. Kapıyı açan hizmetçiye çarparak içeri daldı.

    Evde yarım saat kadar kaldı. Oturma odasının camından odada bir aşağı bir yukarı yürüdüğünü, elini kolunu sallayarak heyecanlı bir tavırla bir şeyler söylediğini görebiliyordum. Irene Adler ise hiç görünmüyordu. Godfrey dışarı çıktığında daha da telaşlıydı. Arabaya binerken cebinden altın bir saat çıkartıp baktı; arabacıya bağırdı: 'Rüzgar gibi sür arabacı. Önce Regent Street'teki Gross and Hankey's'e ardından da Edgware Yolu'ndaki St. Monica Kilisesi'ne. 20 dakikada başarabilirsen iyi bir bahşiş veririm.'

    Peşlerinden gitmemekle iyi mi ettim kötü mü ettim diye düşünürken küçük bir fayton yanaştı kapıya. Çok geçmeden Irene Adler salon kapısından çıkıp arabaya bindi. İşte o anda çok kısa bir süre için görebildim onu. Çok güzel bir kadın. Uğrunda her erkeğin canını verebileceği kadar güzel bir yüzü var. Neyse, Irene Adler arabacıya 'John, St. Monica Kilisesi'ne gidiyoruz.' diye bağırdı ve ekledi: '20 dakikada götürebilirsen sana bir altın veririm.'

    Bense bu arada arabanın peşinden mi koşayım yoksa arkasına mı takılayım diye düşünürken yoldan geçen başka bir fayton gördüm. Faytoncu kılıksız halime bakıp tereddüt geçirirken itirazına meydan bırakmadan arabaya atladım ve 'St. Monica Kilisesi'ne. 20 dakikada gidebilirsen sana bir altın veririm' diye bağırdım.

    O esnada saat onikiye yirmibeş vardı ve ilerleyen dakikaların nelere gebe olduğu yavaş yavaş seçilmeye başlamıştı.

    Faytoncum bir hayli hızlıydı. Hiç bu kadar hızlı yolculuk yaptığımı hatırlamıyorum. Ancak rakiplerim benden önce başlamışlardı. Kiliseye ulaştığım zaman öteki iki fayton kapının önünde durmaktaydı. Arabacıya parasını verdim ve içeriye girdim. Görünürde izlediğim iki kişi ve onlara tartışan beyaz cübbeli bir rahipten başkası yoktu. Üçü de mihrabın önündeydi. Sıradan biri gibi içeri girip yan koridorda bir yere oturdum. Ansızın beni çok şaşırtan bir şey oldu. İçerideki küçük grup hep birlikte bana döndü ve Godfrey Norton koşarak yanıma geldi. 'Allah'a şükür. Siz olabilirsiniz. Gelin, gelin!' diye bağırdı. Neler olduğunu sordum.

    'Gelin bayım; çabuk gelin. Hepsi hepsi üç dakika sürer. Aksi takdirde iş yasal olmayacak.'

    Mihrabın önüne adeta sürükleyerek götürdü beni. Derken kendimi, kulağıma fısıldanan cevapları mırıldanıp şahitlik ederken ve gelin Irene Adler ile damat Godfrey Norton'un evlenmelerine yardımcı olurken buldum. Her şey bir anda olup bitti. Damat, gelin ve rahip hep birden bana teşekkür ediyordu. Hayatımda hiç bu kadar komik bir duruma düşmemiştim. Az önce attığım kahkahaların nedeni de işte buydu. Anlaşılıyor ki evlenmelerine mâni olabilecek gayriresmi bir şeyler vardı ve rahip bir şahit olmadan nikah kıymaya şiddetle karşı çıkıyordu. Allahtan ben yetiştim de damat bey sokak sokak sağdıç aramaktan kurtuldu. Gelin hanım ise bir altın verdi bana. Bunu hatıra olarak kösteğime takmayı düşünüyorum.

    "İşler hiç tahmin edilemeyecek bir yönde gelitmit. Daha sonra neler oldu Holmes?"

    "Planlarım tehlikeye düşebilirdi. Çiftin derhal gidecekmiş gibi bir halleri vardı. Çok ivedi ve sert tedbirler almalıydım. Kilise kapısına geldiklerinde gelin kendi evine damat ise baroya yöneldi. Gelin damada ayrılırken 'Her zamanki gibi saat beşte parkta gezintiye çıkacağım' dedi. Başka bir şey duyamadım. Sonra ayrı ayrı yönlere gittiler. Ben de planlarımı yoluna koymak üzere oradan ayrıldım."

    "Planın nedir?"

    "Bir parça soğuk biftek yiyip bir bardak da bira içmek." Holmes bu sırada zili çalıp istediklerin bildirdi. "Yemeyi düşünemeyecek kadar yorgundum. Bu akşam daha da meşgul olacağım. Bu arada Doktor, işbirliğini istiyorum."

    "Memnuniyetle."

    "Yasaları çiğnemek seni kaygılandırır mı?"

    "Kesinlikle hayır."

    "Tutuklanma ihtimali bile var."

    "İyi bir sebep için neden olmasın?"

    "Sebep harikulade Watson."

    "O halde hizmetindeyim."

    "Sana güvenebileceğimden emindim."

    "İyi de yapmamı istediğin şey nedir?"

    "Mrs. Turner yemeğimi getirsin açıklayacağım." Ev sahibemizin getirdiği yemeği iştahla yerken anlatmaya başladı: "Bir yandan yiyip bir yandan anlatmam gerek çünkü zamanım çok kısıtlı. Saat şimdi beşe geliyor. İki saat içinde olayın kalbine girmiş olacağız. Miss daha doğrusu artık Madam Adler saat yedide günlük gezmesinden dönüyor. Briony Köşkü'nde kendisini karşılamamız lazım."

    "Peki sonra ne yapacağız?"

    "İşin bu kısmını bana bırak. Ayarlamaları hallettim zaten. Yalnız üzerinde durmam gereken bir nokta var: Ne olursa olsun müdahele etme. Anlıyor musun?"

    "Tarafsız mı olacağım yani?"

    "Evet; her ne olursa olsun. Kimi tatsızlıklar yaşanabilir. Sakın bulaşma bunlara. Eve girmemle kendiliğinden bitecektir. Dört - beş dakika sonra oturma odasının penceresi açılacak. Bu açılacak pencereye yakın bir vaziyette durman gerek."

    "Tamam."

    "Beni seyret. Beni görebilmeni sağlayacağım."

    "Olur."

    "Ve elimi kaldırıp sana işaret gönderdiğim zaman, içeri fırlatman için vereceğim şeyi pencereden içeri atacak ve aynı anda 'Yangın var!' diye avazın çıktığı kadar bağıracaksın."

    "Anladım."

    Cebinden puroya benzer bir şey çıkarıp çıkarıp bana uzattı. "Çok ürkütücü bir tarafı yok. Basit bir duman roketi. İki ucundaki başlıklar ateş saçmasını sağlıyor. Görevin tamamen bu rokete bağlı. Yangın alarmı verdiğin zaman bunu pek çok kişi duyacaktır. Bunu yaptıktan sonra sokağın sonuna doğru git. 10 dakika içinde yanında olacağım. Umarım her noktayı açıklayabilmişimdir."

    "Kesinlikle tarafsız kalacağım. Pencereye yakın durup seni izleyecek ve vereceğin işaret ile bu roketi camdan içeri fırlatacağım. Ardından da vargücümle 'Yangın!' diye bağıracak sonra da sokağın sonuna gidip seni bekleyeceğim."

    "Aynen öyle Watson."

    "Bana kesinlikle güvenebilirsin."

    "Harika. Şimdi oynayacağım rol için hazırlık yapmalıyım."

    Holmes girdiği yatak odasından bir kaç dakika sonra geri geldiğinde sevimli, saf bir Protestan papazı kılığına bürünmüştü. Geniş siyah şapkası, bol pantolonu, beyaz kravatı, şirin tebessümü, meraklı ve iyiliksever hâliyle ancak methur aktör John Hare'in becerebileceği bir iş başarmıştı. Holmes'ün sadece kılığı değil adeta hâli,tavırları ve hatta ruhu değişmişti. Suç konusunda uzmanlığı yeğlemekle sahneleri büyük bir aktörden bilimi büyük bir beyinden yoksun bırakmıştı.

    Baker Street'ten ayrıldığımızda saat altıyı çeyrek geçiyordu. Serpentine Bulvarı'na ulaştığımızda ise hâlâ fazladan on dakikamız vardı. Karanlık basmak üzereydi. Briony Köşkü önünde sokağı arşınlayıp Madam Adler'I beklerken lambalar da yakılmaya başlanmıştı. Ev aynen Sherlock Holmes'ün tasviri üzere hayâl ettiğim gibiydi. Lâkin mahalle pek düşündüğüme benzemiyordu. Aksine sakin bir semtin küçük bir sokağı için fazla canlıydı. Bir köşede pejmürde kılıklı bir grup adam sigara içip gülüşüyordu. Biley makinasıyla bir makas bileycisi, iki asker ile fingirdeşen genç bir mürebbiye, ağızlarında purolarla sokakta volta atan bir grup iyi giyimli genç bu sahneyi tamamlayan unsurlardı.

    "Görüyorsun ya Watson" dedi Holmes evin önünde dolanırken. "Bu evlilik aslında meseleyi basitleştiriyor. Fotoğraf şimdi iki uçlu bir silaha dönüştü. Madam Adler eşinin fotoğrafı görmesini ne kadar istiyorsa Kral da müstakbel eşinin görmesini o kadar istiyor. Şimdi cevaplanması gereken soru şu: Fotoğraf nerede?"

    "Bir fikrin var mı?"

    "Yanında taşıyamayacağı kadar büyük çerçeveli bir fotoğraf. Kolay kolay üzerinde taşıyamaz. Ayrıca Kral'ın yolunu kestirip üzerini aratabileceğini de çok iyi biliyor. Bu tarz bir girişim iki kez yapılmış zaten. O halde emin olabiliriz ki fotoğrafı yanında taşımıyor. Avukatında veya bankasında olduğunu düşünebiliriz ama bu zayıf bir olasılık. Çünkü Watson, kadınlar genelde kendi sırlarını kendileri saklar. Neden tutup bir başkasına emanet etsin ki? Ayrıca fotoğrafı bir kaç gün içinde kullanma niyetinde olduğunu da unutma. O halde elinin altında bir yerde yani Watson, evinde."

    "Ama Holmes ev iki kez aranmış."

    "Hah! Bakmasını bilmiyorlarmış."

    "Sen nasıl bakacaksın ki?"

    "Bakmayacağım Watson."

    "Ne yapacaksın peki?"

    "Fotoğrafın yerini bana kendisi gösterecektir."

    "Bunu reddedecektir."

    "Edemeyecek. Bu arada tekerlek sesleri duyuyorum Watson. Bu onun arabası. Şimdi sana söylediklerimi harfi harfine yerine getir."

    Holmes konuşurken at arabasının ışıkları bulvarın köşesinden görülebiliyordu. Küçük, zarif bir fayton geldi ve köşkün kapısı önünde durdu. Bu esnada civardaki serserilerden biri 'belki üç beş kuruş bahşiş alırım' diye ileri atılıp arabanın kapısını açmaya yeltendi. Ancak aynı niyetteki başka bir serserinin dirseğini yedi. Ateşli bir tartışma başladı. İki asker de ayrı ayrı saflarda yer alarak kavgayı alevlendirdiler. Makas bileycisi ise her iki serseriyi birden destekliyordu. Bir anda ortada bir yumruk patladı. Aynı anda arabadan inen Irene Adler kendini yumruk ve sopaların konuştuğu küçük bir kavgacı güruhun ortasında buluverdi. Holmes kalabalığı yararak Madam Adler'I kurtarmak istedi fakat tam kendisine ulaşmıştı ki bağırarak yere yıkıldı. Yüzü kan içinde kalmıştı. Holmes'ün düşmesiyle birlikte askerler bir yana serseriler başka bir yana kaçtılar. Bir köşede kavgayı izleyen iyi giyimli beylerse hem hanımefendiye hem de yaralı adama yardıma koştular. Irene Adler kendini merdivenlere atmıştı. Üst basamakta durdu. Sokağa dönmüş bakarken arkasından vuran salon ışıkları enfes bir kadının hatlarını gözler önüne sermekteydi.

    "O zavallı beyefendinin yarası çok mu ağır?" diye sordu. Millet hep bir ağızdan "Ölmüş" diye bağırdı. Bir başkası itiraz etti:"Hayır,hâlâ yaşıyor ama hastaneye yetiştirene kadar ölebilir."

    Bir kadın "Ne yürekli bir adammış. O olmasaydı hanımefendinin çantasıyla saatini çalacaklardı. Bunların hepsi aynı çetenin adamlarıdır. Bakın bakın nefes alıyor."

    "Böyle sokak ortasında yatamaz. Onu evinize getirebilir miyiz hanımefendi?"

    "Tabii. Oturma odasına götürün. Orada rahat bir kanape var; oraya yatıralım. Böyle buyurun lütfen."

    Holmes'ü yavaşça köşke taşıyıp kanapeye yatırdılar. Olan biteni pencereye yakın bir noktadan görebiliyordum. Lambalar yakılmış ama panjurlar henüz kapatılmamıştı. Bu sayede Holmes'ü kanapede yatarken görmem mümkün oluyordu. Oynadığı oyundan ötürü Holmes'ün vicdan azabı duyup duymadığını bilmiyorum; ancak bu kadar güzel, bu kadar merhamet ve şefkat sahibi bir kadın alehine kurduğumuz bu kumpasın bir parçası olduğumdan dolayı kendimden utanıyordum. Ama Holmes'ün bana güvenerek verdiği görevi bırakıp gitmek de en büyük ihanet olurdu. Kalbime taş basıp roketi cebimden çıkardım. Hem zaten Irene Adler'e zarar verecek bir şey yapmayacaktık ki. Biz onun bir başkasına zarar vermesini önleyecektik.

    Holmes kanapede oturuyordu. Temiz havaya ihtiyacı varmış gibi bir takım hareketler yaptı. Bir hizmetçi koşup pencereyi açtı. O anda Holmes'ün kolunu havaya kaldırdığını gördüm. İşareti almıştım. Roketi camdan içeri fırlatıp avazım çıktığı kadar bağırmaya başladım: 'Yangın var!'

    Laf ağzımdan çıkar çıkmaz bütün millet bağırmaya başladı: 'Yangın! Yangın var! Yangın!' Odanın içi yoğun bir duman altındaydı. Duman açık pencereden dışarıya da yayılmaktaydı. Koşuşturan insanlar gördüm. Biraz sonraysa içeriden Holmes'ün yanlış alarm verilmiş olduğunu anlatmaya çalışan sesini duydum. Kalabalığın arasından sıyrılarak sokağın sonuna yürüdüm. On dakika geçmişti ki Holmes'ün elini kolumda buldum. Bir kaç dakika hiç konuşmadan yürüdü. Edgware Yolu'na çıkan sakin bir sokağa girince konuşmaya başladı:

    "Çok iyi iş çıkardın Doktor. Daha iyisi olamazdı."

    "Fotoğrafı aldın mı?"

    "Yerini öğrendim."

    "Nasıl?"

    "Sana söylediğim gibi kendisi gösterdi."

    "Hâlâ anlamış değilim."

    "Gizli kalmasını istemem" dedi gülerek. "Aslında her şey çok basit. Senin de gördüğün gibi sokaktaki herkes bizim adamımızdı. Hepsi bu aktam için tutuldu."

    "Tahmin etmittim."

    "Kargaşa çıkınca avucumda ıslak kırmızı boya olduğu hâlde ileri atıldım; yere düştüm. Elimi yüzüme bastırınca ortaya acınacak bir görüntü çıktı. Eski bir numaradır bu."

    "Bunu da anlamıştım zaten."

    "Beni içeri taşıdılar. Irene Adler mecbur kalmıştı buna. Hem de tam kuşkulandığım odaya, oturma odasına götürdüler. Bir de yatak odasından kuşkulanıyordum. Bir kanapeye uzattılar beni. Hava almak istermiş gibi yaptım. Pencereyi açmak zorunda kaldılar. Sonra da sen devreye girdin."

    "Yangın numarasının ne faydası oldu?"

    "Bu çok önemliydi. Bir kadının içgüdüleri bir yangın veya benzeri bir tehlike sırasında onu, en çok değer verdiği şeyi kurtarmaya yöneltir. Pek kuvvetli bir içtepidir bu. Bir kaç kez daha işime yaramıştı. Darlington skandalıyla Arnsworth Kalesi işleinde de bu numaradan yararlanmıştım. Evli bir kadın bebeğine, bekar bir kadın mücevher kutusuna koşar. İyi biliyorum ki Irene Adler'in en değer verdiği şey peşinde olduğumuz fotoğraftı. Yangın alarmı çok işe yaradı. Duman ve haykırışlar çelikten sinirleri bile bozmaya yeterliydi. Madam Adler de aynen tahmin ettiğim biçimde davrandı. Fotoğraf, hizmetçi ziline bağlı bir kordonun tam üzerinde bulunan menteşeli bir resmin arkasındaki gizli bir oyukta duruyor. Kadını bir an için orada gördüm. Fotoğrafı yarısına kadar çıkarmıştı. Yanlış alarm verildiğini duyurduğum zaman yerine koydu; rokete baktı; kapıdan fırladı gitti. Bir daha da kendisini göremedim. Özür dileyerek ayağa kalktım ve evden ayrıldım. Hazır fırsat elime geçmişken fotoğrafı alayım diye düşünürken arabacı yanımda dikilmiş dikkatle beni izliyordu. Beklemenin daha iyi olacağına karar verdim. Küçük bir sabırsızlık tüm emeklerimizin boşa gitmesine yol açabilirdi."

    "Peki timdi ne olacak?"

    "Araştırmalarımız sona erdi. Yarın sen de bize katılırsan Kral ile birlikte Madam Adler'in evine gideceğiz. Kendisini beklememiz için bizi büyük olasılıkla oturma odasına alacaklar. Ama hanımefendi geldiği zaman ne bizi ne de fotoğrafı bulabilecek. Fotoğrafı kendi elleriyle almak Majesteleri'nin çok hotuna gidecektir."

    "Ziyarete saat kaçta gideceğiz?"

    "Sabah sekizde. O saatte hanımefendi yatakta olacak ve böylelikle daha rahat hareket edebileceğiz. Hızlı davranmak mecburiyetindeyiz. Bu evlilik Madam Adler'in hayatında ve alışkanlıklarında büyük değişikliklere yol açabilir. Kral'a da derhal telgrafla haber vereceğim."

    Baker Street'e varmıştık. Kapıda Holmes ceplerinde anahtarını araken yoldan geçen birisi 'İyi akşamlar Bay Sherlock Holmes' dedi. Kaldırım bayağı kalabalıktı ancak bu selâmın aceleyle yürüyen, uzun paltolu ve zayıf bir delikanlıdan geldiği anlaşılıyordu.

    Holmes loş sokağa baktı."Bu sesi ben daha önce de duymuştum. Kimdi acaba?" dedi.

    O geceyi Baker Street'te geçirdim. Bohemya Kralı içeri daldığı sırada tostumuz ve kahvemizle alâkadar olmaktaydık. Kral Holmes'ü omuzlarından kavrayıp gözlerinin içine bakarak sordu: "Onu gerçekten ele geçirebildiniz mi?"

    "Henüz değil."

    "Ama ümitlisiniz?"

    "Evet, ümitliyim."

    "O halde gelin. Bir an önce gitmek için sabırsızlanıyorum."

    "Bir araba bulmalıyız."

    "Benimki kapıda bekliyor."

    "Bu işimizi kolaylaştırır."

    Merdivenlerden inip bir kez daha Briony Köşkü'nün yolunu tuttuk. Holmes Kral'a Irene Adler'in evlendiğini söyledi.

    "Evlendi mi? Ne zaman?"

    "Dün."

    "Kiminle?"

    "Godfrey Norton isimli bir İngiliz avukatla."

    "Onu seviyor mu dersiniz?"

    "Umarım seviyordur."

    "Neden?"

    "Çünkü böyle bir durum Majesteleri'nin tüm gelecek kaygılarını siler. Irene Adler kocasını severse Majesteleri'ni sevmez. Majesteleri'ni sevmezse evlilik planlarınıza karışmasına da gerek kalmaz."

    "Çok haklısınız. Yine de_Ah! Keşke benim mevkime uygun bir kadın olsaydı. Eşsiz bir kraliçe olurdu." Kral bunları söyledikten sonra hüzünlü bir sessizliğe gömüldü ve Serpentine Bulvarı'na gelinceye dek sessizliğini bozmadı.

    Köşkün kapısı açıktı. Merdivenlerde yaşlı bir kadın durmuş alaycı bakışlarla faytondan inişimizi izliyordu. "Bay Sherlock Holmes, değil mi?" diye sordu.

    Arkadaşım sorgulayan ve biraz da şaşkın bakışlarla yaşlı kadına bakarken "Evet, ben Sherlock Holmes'üm." diye yanıt verdi

    "Ne güzel! Hanımım bana muhtemel ziyaretinizden bahsetmişti. Kendisi bu sabah kocasıyla Charing Cross istasyonundan kalkan 05:15 treniyle Avrupa'ya gitmek üzere yola çıktı."

    Holmes sersemlemiş, şaşkınlık ve sıkıntıdan bembeyaz kesilmişti. Bağırdı: "Ne yani, İngiltere'den ayrıldı mı?"

    "Hem de bir daha geri dönmemek üzere."

    Kral boğuk bir sesle sordu: "Ya mektuplarla fotoğraf? Onlar da gitti mi?"

    Holmes "Göreceğiz" dedi. Hizmetçiyi kenara itip içeri girdi. Biz de peşinden gittik. Mobilyalar dağılmış, çekmeceler boşaltılmıştı. Sanki hanımefendi bir şeyden kaçar gibi aceleyle gitmişti. Holmes zilin kordonuna yönelipmenteşeli resmin arkasındaki sözünü ettiği oyuğa elini soktu. Içeriden bir mektupla bir fotoğraf çıkardı. Fotoğrafta Irene Adler bir gece elbisesi içinde görünüyordu. Mektup ' Sherlock Holmes Beyefendiye' hitaben yazılmıştı. Holmes mektubu açtı ve beraberce okumaya başladık. Tarih olarak dün geceyarısı atılan mektupta şunlar yazılıydı:

    " Bay Sherlock Holmes; çok güzel bir iş başardınız. 'Aldanmadım' dersem yalan olur. Yangın alarmına kadar en küçük bir kuşku bile uyanmamıştı içimde. Ancak kendimi ele verdiğimi gördüğüm zaman düşünmeye başladım. Size karşı aylar öncesinden uyarılmıştım. Kral bir adam tutacaksa bu sizden başkası olamazdı. Adresinizi de elde etmiştim. Tüm bunlara karşın yine de öğrenmek istediğinizi önünüze sermemi sağladınız. İçimde bazı kuşkular doğduğunda dahi öyle aziz, kibar yüzlü bir din adamından bir kötülük gelebileceğine inanmamıştım. Ama sizin de bildiğiniz gibi, eğitimli bir oyuncuyum ben. Erkek kostümleri hiç yabancım değildir. Bazen ben bile bu kostümlerin sağladığı rahatlıktan yararlanıyorum. Arabacım John'u sizi izlemesi için yanınıza gönderip üst kata koştum. 'Gezinti kıyafetlerim' dediğim erkek elbiselerini giydim ve siz ayrıldığınız zaman aşağı indim. Kapınıza dek sizi takip ettim. Böylelikle meşhur dedektif Sherlock Holmes için gerçekten cazip bir konu olduğmu göstermek istedim. Derken, biraz gayrı ihtiyari olarak, size iyi akşamlar dileyerek kocamın yanına gitmek üzere baroya yöneldim.

    Bu kadar kuvvetli bir hasım peşimizdeyken en iyi yolun kaçmak olacağına karar verdik. Ertesi gün geldiğinizde kuşu yuvadan uçmuş bulacaktınız. Fotoğrafa gelince, müşterinizin uykuları boşuna kaçmasın. Ondan daha iyi bir erkeği seviyorum ve o da beni seviyor. Majesteleri çok zalice haksızlık ettiği kişiden bir sorun kaynaklanmayacağına emin olarak her istediğini yapmakta serbesttir. Fotoğrafı, kendimi Majesteleri'nin ileride başvurması muhtemel kimi girişimlere karşı korumak maksadıyla muhafaza edeceğim. Saklayacağını sandığım bir resmimi ona bırakıyorum. Size saygılarımı sunuyorum Bay Holmes. İmza: Irene Norton-Adler."

    Mektup bittiğinde Kral bağırmaya başladı: "Ah ne kadın, ah ne kadın! Ben size onun ne denli akıllı nedenli azimli bir insan olduğunu söylememiş miydim? Benimle aynı seviyenin insanı olmaması talihsizlik değil midir?"

    Holmes soğuk bir ifadeyle "Hanımefendi gördüğüm kadarıyla gerçekten de sizinkinden çok başka bir seviyede Majesteleri. Olayı daha başarılı bir şekilde sonuçlandıramadığım için üzgünüm."

    Tam aksine azizim. Bundan daha başarılı bir netice olamazdı. Biliyorum ki hanımefendi sözünün eridir. Fotoğraf şu anda yanmış kül olmuş kadar güvende sayılır."

    "Bunu duymak beni çok mutlu etti Majesteleri."

    "Size borcum çok. Lütfen söyleyin: sizi ne şekilde ödüllendirebilirim? Bu yüzüğü-" Parmağından zümrüt bir yüzüğü çıkarıp Holmes'a uzattı. Holmes yüzüğü kabul etmedi. "Majesteleri'nde bana göre bundan daha değerli bir şey var."

    "Nedir? Söyleyin, hemen vereyim."

    "Bu fotoğraf."

    "Irene'nin fotoğrafı mı?" Kral afallamıştı. "Elbette, madem istiyorsunuz."

    "Çok teşekkür ederim Majesteleri. Artık bu meselede yapacak bir iş kalmadı. Size hayırlı sabahlar dilerim." Holmes eğilip selam verdi. Kral'ın kendisine uzattığı eli görmeden dönüp çıktı. Birlikte Baker Street'teki eve dönmek üzere yola koyulduk.

    İşte Bohemya Krallığı'nı sarsabilecek bir skandal; işte Holmes'ün en ince planlarının bir kadın aklınca alt edilmesi. Holmes eskiden kadınların aklıyla alay ederdi. Bundan sonra böyle bir şey yaptığını hiç duymadım. Ne zaman Irene Adler'den söz açılsa ya da fotoğrafı bahis konusu olsa, ondan hep kendince çok saygı dolu bir unvan ile bahseder: Kadın.




  4. #4
    Onursal Üye küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra Baktabul'un Çılgını küppra - ait Avatar
    Üyelik Tarihi
    May 2007
    Bulunduğu Yer
    ÖLüm Sokağı Çıkmazı
    Mesajlar
    7.881
    Blog Yazıları
    83
    Tecrübe Puanı
    107374890

    ;;) Ce: Türkçe Anlamları İle Beraber İngilizce Hikayeler

    The Rocking-Horse Winner

    There was a woman who was beautiful, who started with all the advantages, yet she had no luck. She married for love, and the love turned to dust. She had bonny children, yet she felt they had been thrust upon her, and she could not love them. They looked at her coldly, as if they were finding fault with her. And hurriedly she felt she must cover up some fault in herself. Yet what it was that she must cover up she never knew. Nevertheless, when her children were present, she always felt the centre of her heart go hard. This troubled her, and in her manner she was all the more gentle and anxious for her children, as if she loved them very much. Only she herself knew that at the centre of her heart was a hard little place that could not feel love, no, not for anybody. Everybody else said of her: "She is such a good mother. She adores her children." Only she herself, and her children themselves, knew it was not so. They read it in each other's eyes.

    There were a boy and two little girls. They lived in a pleasant house, with a garden, and they had discreet servants, and felt themselves superior to anyone in the neighbourhood.

    Although they lived in style, they felt always an anxiety in the house. There was never enough money. The mother had a small income, and the father had a small income, but not nearly enough for the social position which they had to keep up. The father went into town to some office. But though he had good prospects, these prospects never materialised. There was always the grinding sense of the shortage of money, though the style was always kept up.

    At last the mother said: "I will see if I can't make something." But she did not know where to begin. She racked her brains, and tried this thing and the other, but could not find anything successful. The failure made deep lines come into her face. Her children were growing up, they would have to go to school. There must be more money, there must be more money. The father, who was always very handsome and expensive in his tastes, seemed as if he never would be able to do anything worth doing. And the mother, who had a great belief in herself, did not succeed any better, and her tastes were just as expensive.

    And so the house came to be haunted by the unspoken phrase: There must be more money! There must be more money! The children could hear it all the time though nobody said it aloud. They heard it at Christmas, when the expensive and splendid toys filled the nursery. Behind the shining modern rocking-horse, behind the smart doll's house, a voice would start whispering: "There must be more money! There must be more money!" And the children would stop playing, to listen for a moment. They would look into each other's eyes, to see if they had all heard. And each one saw in the eyes of the other two that they too had heard. "There must be more money! There must be more money!"

    It came whispering from the springs of the still-swaying rocking-horse, and even the horse, bending his wooden, champing head, heard it. The big doll, sitting so pink and smirking in her new pram, could hear it quite plainly, and seemed to be smirking all the more self-consciously because of it. The foolish puppy, too, that took the place of the teddy-bear, he was looking so extraordinarily foolish for no other reason but that he heard the secret whisper all over the house: "There must be more money!"

    Yet nobody ever said it aloud. The whisper was everywhere, and therefore no one spoke it. Just as no one ever says: "We are breathing!" in spite of the fact that breath is coming and going all the time.

    "Mother," said the boy Paul one day, "why don't we keep a car of our own? Why do we always use uncle's, or else a taxi?"

    "Because we're the poor members of the family," said the mother.

    "But why are we, mother?"

    "Well - I suppose," she said slowly and bitterly, "it's because your father has no luck."

    The boy was silent for some time.

    "Is luck money, mother?" he asked, rather timidly.

    "No, Paul. Not quite. It's what causes you to have money."

    "Oh!" said Paul vaguely. "I thought when Uncle Oscar said filthy lucker, it meant money."

    "Filthy lucre does mean money," said the mother. "But it's lucre, not luck."

    "Oh!" said the boy. "Then what is luck, mother?"

    "It's what causes you to have money. If you're lucky you have money. That's why it's better to be born lucky than rich. If you're rich, you may lose your money. But if you're lucky, you will always get more money."

    "Oh! Will you? And is father not lucky?"

    "Very unlucky, I should say," she said bitterly.

    The boy watched her with unsure eyes.

    "Why?" he asked.

    "I don't know. Nobody ever knows why one person is lucky and another unlucky."

    "Don't they? Nobody at all? Does nobody know?"

    "Perhaps God. But He never tells."

    "He ought to, then. And are'nt you lucky either, mother?"

    "I can't be, it I married an unlucky husband."

    "But by yourself, aren't you?"

    "I used to think I was, before I married. Now I think I am very unlucky indeed."

    "Why?"

    "Well - never mind! Perhaps I'm not really," she said.

    The child looked at her to see if she meant it. But he saw, by the lines of her mouth, that she was only trying to hide something from him.

    "Well, anyhow," he said stoutly, "I'm a lucky person."

    "Why?" said his mother, with a sudden laugh.

    He stared at her. He didn't even know why he had said it.

    "God told me," he asserted, brazening it out.

    "I hope He did, dear!", she said, again with a laugh, but rather bitter.

    "He did, mother!"

    "Excellent!" said the mother, using one of her husband's exclamations.

    The boy saw she did not believe him; or rather, that she paid no attention to his assertion. This angered him somewhere, and made him want to compel her attention.

    He went off by himself, vaguely, in a childish way, seeking for the clue to 'luck'. Absorbed, taking no heed of other people, he went about with a sort of stealth, seeking inwardly for luck. He wanted luck, he wanted it, he wanted it. When the two girls were playing dolls in the nursery, he would sit on his big rocking-horse, charging madly into space, with a frenzy that made the little girls peer at him uneasily. Wildly the horse careered, the waving dark hair of the boy tossed, his eyes had a strange glare in them. The little girls dared not speak to him.

    When he had ridden to the end of his mad little journey, he climbed down and stood in front of his rocking-horse, staring fixedly into its lowered face. Its red mouth was slightly open, its big eye was wide and glassy-bright.

    "Now!" he would silently command the snorting steed. "Now take me to where there is luck! Now take me!"

    And he would slash the horse on the neck with the little whip he had asked Uncle Oscar for. He knew the horse could take him to where there was luck, if only he forced it. So he would mount again and start on his furious ride, hoping at last to get there.


    "You'll break your horse, Paul!" said the nurse.

    "He's always riding like that! I wish he'd leave off!" said his elder sister Joan.

    But he only glared down on them in silence. Nurse gave him up. She could make nothing of him. Anyhow, he was growing beyond her.

    One day his mother and his Uncle Oscar came in when he was on one of his furious rides. He did not speak to them.

    "Hallo, you young jockey! Riding a winner?" said his uncle.

    "Aren't you growing too big for a rocking-horse? You're not a very little boy any longer, you know," said his mother.

    But Paul only gave a blue glare from his big, rather close-set eyes. He would speak to nobody when he was in full tilt. His mother watched him with an anxious expression on her face.

    At last he suddenly stopped forcing his horse into the mechanical gallop and slid down.

    "Well, I got there!" he announced fiercely, his blue eyes still flaring, and his sturdy long legs straddling apart.

    "Where did you get to?" asked his mother.

    "Where I wanted to go," he flared back at her.

    "That's right, son!" said Uncle Oscar. "Don't you stop till you get there. What's the horse's name?"

    "He doesn't have a name," said the boy.

    "Get's on without all right?" asked the uncle.





    "Well, he has different names. He was called Sansovino last week."

    "Sansovino, eh? Won the Ascot. How did you know this name?"

    "He always talks about horse-races with Bassett," said Joan.

    The uncle was delighted to find that his small nephew was posted with all the racing news. Bassett, the young gardener, who had been wounded in the left foot in the war and had got his present job through Oscar Cresswell, whose batman he had been, was a perfect blade of the 'turf'. He lived in the racing events, and the small boy lived with him.

    Oscar Cresswell got it all from Bassett.

    "Master Paul comes and asks me, so I can't do more than tell him, sir," said Bassett, his face terribly serious, as if he were speaking of religious matters.

    "And does he ever put anything on a horse he fancies?"

    "Well - I don't want to give him away - he's a young sport, a fine sport, sir. Would you mind asking him himself? He sort of takes a pleasure in it, and perhaps he'd feel I was giving him away, sir, if you don't mind.

    Bassett was serious as a church.

    The uncle went back to his nephew and took him off for a ride in the car.

    "Say, Paul, old man, do you ever put anything on a horse?" the uncle asked.

    The boy watched the handsome man closely.

    "Why, do you think I oughtn't to?" he parried.

    "Not a bit of it! I thought perhaps you might give me a tip for the Lincoln."

    The car sped on into the country, going down to Uncle Oscar's place in Hampshire.

    "Honour bright?" said the nephew.

    "Honour bright, son!" said the uncle.

    "Well, then, Daffodil."

    "Daffodil! I doubt it, sonny. What about Mirza?"

    "I only know the winner," said the boy. "That's Daffodil."

    "Daffodil, eh?"

    There was a pause. Daffodil was an obscure horse comparatively.

    "Uncle!"

    "Yes, son?"

    "You won't let it go any further, will you? I promised Bassett."

    "Bassett be damned, old man! What's he got to do with it?"

    "We're partners. We've been partners from the first. Uncle, he lent me my first five shillings, which I lost. I promised him, honour bright, it was only between me and him; only you gave me that ten-shilling note I started winning with, so I thought you were lucky. You won't let it go any further, will you?"

    The boy gazed at his uncle from those big, hot, blue eyes, set rather close together. The uncle stirred and laughed uneasily.

    "Right you are, son! I'll keep your tip private. How much are you putting on him?"

    "All except twenty pounds," said the boy. "I keep that in reserve."

    The uncle thought it a good joke.

    "You keep twenty pounds in reserve, do you, you young romancer? What are you betting, then?"

    "I'm betting three hundred," said the boy gravely. "But it's between you and me, Uncle Oscar! Honour bright?"

    "It's between you and me all right, you young Nat Gould," he said, laughing. "But where's your three hundred?"

    "Bassett keeps it for me. We're partner's."

    "You are, are you! And what is Bassett putting on Daffodil?"

    "He won't go quite as high as I do, I expect. Perhaps he'll go a hundred and fifty."

    "What, pennies?" laughed the uncle.

    "Pounds," said the child, with a surprised look at his uncle. "Bassett keeps a bigger reserve than I do."

    Between wonder and amusement Uncle Oscar was silent. He pursued the matter no further, but he determined to take his nephew with him to the Lincoln races.

    "Now, son," he said, "I'm putting twenty on Mirza, and I'll put five on for you on any horse you fancy. What's your pick?"

    "Daffodil, uncle."

    "No, not the fiver on Daffodil!"

    "I should if it was my own fiver," said the child.

    "Good! Good! Right you are! A fiver for me and a fiver for you on Daffodil."

    The child had never been to a race-meeting before, and his eyes were blue fire. He pursed his mouth tight and watched. A Frenchman just in front had put his money on Lancelot. Wild with excitement, he flayed his arms up and down, yelling "Lancelot!, Lancelot!" in his French accent.

    Daffodil came in first, Lancelot second, Mirza third. The child, flushed and with eyes blazing, was curiously serene. His uncle brought him four five-pound notes, four to one.

    "What am I to do with these?" he cried, waving them before the boys eyes.

    "I suppose we'll talk to Bassett," said the boy. "I expect I have fifteen hundred now; and twenty in reserve; and this twenty."





    His uncle studied him for some moments.

    "Look here, son!" he said. "You're not serious about Bassett and that fifteen hundred, are you?"

    "Yes, I am. But it's between you and me, uncle. Honour bright?"

    "Honour bright all right, son! But I must talk to Bassett."

    "If you'd like to be a partner, uncle, with Bassett and me, we could all be partners. Only, you'd have to promise, honour bright, uncle, not to let it go beyond us three. Bassett and I are lucky, and you must be lucky, because it was your ten shillings I started winning with ..."

    Uncle Oscar took both Bassett and Paul into Richmond Park for an afternoon, and there they talked.

    "It's like this, you see, sir," Bassett said. "Master Paul would get me talking about racing events, spinning yarns, you know, sir. And he was always keen on knowing if I'd made or if I'd lost. It's about a year since, now, that I put five shillings on Blush of Dawn for him: and we lost. Then the luck turned, with that ten shillings he had from you: that we put on Singhalese. And since that time, it's been pretty steady, all things considering. What do you say, Master Paul?"

    "We're all right when we're sure," said Paul. "It's when we're not quite sure that we go down."

    "Oh, but we're careful then," said Bassett.

    "But when are you sure?" smiled Uncle Oscar.

    "It's Master Paul, sir," said Bassett in a secret, religious voice. "It's as if he had it from heaven. Like Daffodil, now, for the Lincoln. That was as sure as eggs."

    "Did you put anything on Daffodil?" asked Oscar Cresswell.

    "Yes, sir, I made my bit."





    "And my nephew?"

    Bassett was obstinately silent, looking at Paul.

    "I made twelve hundred, didn't I, Bassett? I told uncle I was putting three hundred on Daffodil."

    "That's right," said Bassett, nodding.

    "But where's the money?" asked the uncle.

    "I keep it safe locked up, sir. Master Paul he can have it any minute he likes to ask for it."

    "What, fifteen hundred pounds?"

    "And twenty! And forty, that is, with the twenty he made on the course."

    "It's amazing!" said the uncle.

    "If Master Paul offers you to be partners, sir, I would, if I were you: if you'll excuse me," said Bassett.

    Oscar Cresswell thought about it.

    "I'll see the money," he said.

    They drove home again, and, sure enough, Bassett came round to the garden-house with fifteen hundred pounds in notes. The twenty pounds reserve was left with Joe Glee, in the Turf Commission deposit.

    "You see, it's all right, uncle, when I'm sure! Then we go strong, for all we're worth, don't we, Bassett?"

    "We do that, Master Paul."

    "And when are you sure?" said the uncle, laughing.

    "Oh, well, sometimes I'm absolutely sure, like about Daffodil," said the boy; "and sometimes I have an idea; and sometimes I haven't even an idea, have I, Bassett? Then we're careful, because we mostly go down."

    "You do, do you! And when you're sure, like about Daffodil, what makes you sure, sonny?"

    "Oh, well, I don't know," said the boy uneasily. "I'm sure, you know, uncle; that's all."

    "It's as if he had it from heaven, sir," Bassett reiterated.

    "I should say so!" said the uncle.

    But he became a partner. And when the Leger was coming on Paul was 'sure' about Lively Spark, which was a quite inconsiderable horse. The boy insisted on putting a thousand on the horse, Bassett went for five hundred, and Oscar Cresswell two hundred. Lively Spark came in first, and the betting had been ten to one against him. Paul had made ten thousand.

    "You see," he said. "I was absolutely sure of him."

    Even Oscar Cresswell had cleared two thousand.

    "Look here, son," he said, "this sort of thing makes me nervous."

    "It needn't, uncle! Perhaps I shan't be sure again for a long time."

    "But what are you going to do with your money?" asked the uncle.

    "Of course," said the boy, "I started it for mother. She said she had no luck, because father is unlucky, so I thought if I was lucky, it might stop whispering."

    "What might stop whispering?"

    "Our house. I hate our house for whispering."

    "What does it whisper?"

    "Why - why" - the boy fidgeted - "why, I don't know. But it's always short of money, you know, uncle."

    "I know it, son, I know it."

    "You know people send mother writs, don't you, uncle?"

    "I'm afraid I do," said the uncle.

    "And then the house whispers, like people laughing at you behind your back. It's awful, that is! I thought if I was lucky -"

    "You might stop it," added the uncle.

    The boy watched him with big blue eyes, that had an uncanny cold fire in them, and he said never a word.

    "Well, then!" said the uncle. "What are we doing?"

    "I shouldn't like mother to know I was lucky," said the boy.

    "Why not, son?"

    "She'd stop me."

    "I don't think she would."

    "Oh!" - and the boy writhed in an odd way - "I don't want her to know, uncle."

    "All right, son! We'll manage it without her knowing."

    They managed it very easily. Paul, at the other's suggestion, handed over five thousand pounds to his uncle, who deposited it with the family lawyer, who was then to inform Paul's mother that a relative had put five thousand pounds into his hands, which sum was to be paid out a thousand pounds at a time, on the mother's birthday, for the next five years.

    "So she'll have a birthday present of a thousand pounds for five successive years," said Uncle Oscar. "I hope it won't make it all the harder for her later."

    Paul's mother had her birthday in November. The house had been 'whispering' worse than ever lately, and, even in spite of his luck, Paul could not bear up against it. He was very anxious to see the effect of the birthday letter, telling his mother about the thousand pounds.

    When there were no visitors, Paul now took his meals with his parents, as he was beyond the nursery control. His mother went into town nearly every day. She had discovered that she had an odd knack of sketching furs and dress materials, so she worked secretly in the studio of a friend who was the chief 'artist' for the leading drapers. She drew the figures of ladies in furs and ladies in silk and sequins for the newspaper advertisements. This young woman artist earned several thousand pounds a year, but Paul's mother only made several hundreds, and she was again dissatisfied. She so wanted to be first in something, and she did not succeed, even in making sketches for drapery advertisements.

    She was down to breakfast on the morning of her birthday. Paul watched her face as she read her letters. He knew the lawyer's letter. As his mother read it, her face hardened and became more expressionless. Then a cold, determined look came on her mouth. She hid the letter under the pile of others, and said not a word about it.

    "Didn't you have anything nice in the post for your birthday, mother?" said Paul.

    "Quite moderately nice," she said, her voice cold and hard and absent.

    She went away to town without saying more.

    But in the afternoon Uncle Oscar appeared. He said Paul's mother had had a long interview with the lawyer, asking if the whole five thousand could not be advanced at once, as she was in debt.

    "What do you think, uncle?" said the boy.

    "I leave it to you, son."

    "Oh, let her have it, then! We can get some more with the other," said the boy.

    "A bird in the hand is worth two in the bush, laddie!" said Uncle Oscar.

    "But I'm sure to know for the Grand National; or the Lincolnshire; or else the Derby. I'm sure to know for one of them," said Paul.

    So Uncle Oscar signed the agreement, and Paul's mother touched the whole five thousand. Then something very curious happened. The voices in the house suddenly went mad, like a chorus of frogs on a spring evening. There were certain new furnishings, and Paul had a tutor. He was really going to Eton, his father's school, in the following autumn. There were flowers in the winter, and a blossoming of the luxury Paul's mother had been used to. And yet the voices in the house, behind the sprays of mimosa and almond-blossom, and from under the piles of iridescent cushions, simply trilled and screamed in a sort of ecstasy: "There must be more money! Oh-h-h; there must be more money. Oh, now, now-w! Now-w-w - there must be more money! - more than ever! More than ever!"

    It frightened Paul terribly. He studied away at his Latin and Greek with his tutor. But his intense hours were spent with Bassett. The Grand National had gone by: he had not 'known', and had lost a hundred pounds. Summer was at hand. He was in agony for the Lincoln. But even for the Lincoln he didn't 'know', and he lost fifty pounds. He became wild-eyed and strange, as if something were going to explode in him.

    "Let it alone, son! Don't you bother about it!" urged Uncle Oscar. But it was as if the boy couldn't really hear what his uncle was saying.

    "I've got to know for the Derby! I've got to know for the Derby!" the child reiterated, his big blue eyes blazing with a sort of madness.

    His mother noticed how overwrought he was.

    "You'd better go to the seaside. Wouldn't you like to go now to the seaside, instead of waiting? I think you'd better," she said, looking down at him anxiously, her heart curiously heavy because of him.

    But the child lifted his uncanny blue eyes.

    "I couldn't possibly go before the Derby, mother!" he said. "I couldn't possibly!"

    "Why not?" she said, her voice becoming heavy when she was opposed. "Why not? You can still go from the seaside to see the Derby with your Uncle Oscar, if that that's what you wish. No need for you to wait here. Besides, I think you care too much about these races. It's a bad sign. My family has been a gambling family, and you won't know till you grow up how much damage it has done. But it has done damage. I shall have to send Bassett away, and ask Uncle Oscar not to talk racing to you, unless you promise to be reasonable about it: go away to the seaside and forget it. You're all nerves!"

    "I'll do what you like, mother, so long as you don't send me away till after the Derby," the boy said.

    "Send you away from where? Just from this house?"

    "Yes," he said, gazing at her.

    "Why, you curious child, what makes you care about this house so much, suddenly? I never knew you loved it."

    He gazed at her without speaking. He had a secret within a secret, something he had not divulged, even to Bassett or to his Uncle Oscar.

    But his mother, after standing undecided and a little bit sullen for some moments, said: "Very well, then! Don't go to the seaside till after the Derby, if you don't wish it. But promise me you won't think so much about horse-racing and events as you call them!"

    "Oh no," said the boy casually. "I won't think much about them, mother. You needn't worry. I wouldn't worry, mother, if I were you."

    "If you were me and I were you," said his mother, "I wonder what we should do!"

    "But you know you needn't worry, mother, don't you?" the boy repeated.

    "I should be awfully glad to know it," she said wearily.

    "Oh, well, you can, you know. I mean, you ought to know you needn't worry," he insisted.

    "Ought I? Then I'll see about it," she said.

    Paul's secret of secrets was his wooden horse, that which had no name. Since he was emancipated from a nurse and a nursery-governess, he had had his rocking-horse removed to his own bedroom at the top of the house.

    "Surely you're too big for a rocking-horse!" his mother had remonstrated.

    "Well, you see, mother, till I can have a real horse, I like to have some sort of animal about," had been his quaint answer.

    "Do you feel he keeps you company?" she laughed.

    "Oh yes! He's very good, he always keeps me company, when I'm there," said Paul.

    So the horse, rather shabby, stood in an arrested prance in the boy's bedroom.

    The Derby was drawing near, and the boy grew more and more tense. He hardly heard what was spoken to him, he was very frail, and his eyes were really uncanny. His mother had sudden strange seizures of uneasiness about him. Sometimes, for half an hour, she would feel a sudden anxiety about him that was almost anguish. She wanted to rush to him at once, and know he was safe.

    Two nights before the Derby, she was at a big party in town, when one of her rushes of anxiety about her boy, her first-born, gripped her heart till she could hardly speak. She fought with the feeling, might and main, for she believed in common sense. But it was too strong. She had to leave the dance and go downstairs to telephone to the country. The children's nursery-governess was terribly surprised and startled at being rung up in the night.

    "Are the children all right, Miss Wilmot?"

    "Oh yes, they are quite all right."

    "Master Paul? Is he all right?"

    "He went to bed as right as a trivet. Shall I run up and look at him?"

    "No," said Paul's mother reluctantly. "No! Don't trouble. It's all right. Don't sit up. We shall be home fairly soon." She did not want her son's privacy intruded upon.

    "Very good," said the governess.

    It was about one o'clock when Paul's mother and father drove up to their house. All was still. Paul's mother went to her room and slipped off her white fur cloak. She had told her maid not to wait up for her. She heard her husband downstairs, mixing a whisky and soda.

    And then, because of the strange anxiety at her heart, she stole upstairs to her son's room. Noiselessly she went along the upper corridor. Was there a faint noise? What was it?

    She stood, with arrested muscles, outside his door, listening. There was a strange, heavy, and yet not loud noise. Her heart stood still. It was a soundless noise, yet rushing and powerful. Something huge, in violent, hushed motion. What was it? What in God's name was it? She ought to know. She felt that she knew the noise. She knew what it was.

    Yet she could not place it. She couldn't say what it was. And on and on it went, like a madness.

    Softly, frozen with anxiety and fear, she turned the door-handle.

    The room was dark. Yet in the space near the window, she heard and saw something plunging to and fro. She gazed in fear and amazement.

    Then suddenly she switched on the light, and saw her son, in his green pyjamas, madly surging on the rocking-horse. The blaze of light suddenly lit him up, as he urged the wooden horse, and lit her up, as she stood, blonde, in her dress of pale green and crystal, in the doorway.

    "Paul!" she cried. "Whatever are you doing?"

    "It's Malabar!" he screamed in a powerful, strange voice. "It's Malabar!"

    His eyes blazed at her for one strange and senseless second, as he ceased urging his wooden horse. Then he fell with a crash to the ground, and she, all her tormented motherhood flooding upon her, rushed to gather him up.

    But he was unconscious, and unconscious he remained, with some brain-fever. He talked and tossed, and his mother sat stonily by his side.

    "Malabar! It's Malabar! Bassett, Bassett, I know! It's Malabar!"

    So the child cried, trying to get up and urge the rocking-horse that gave him his inspiration.

    "What does he mean by Malabar?" asked the heart-frozen mother.

    "I don't know," said the father stonily.

    "What does he mean by Malabar?" she asked her brother Oscar.

    "It's one of the horses running for the Derby," was the answer.

    And, in spite of himself, Oscar Cresswell spoke to Bassett, and himself put a thousand on Malabar: at fourteen to one.

    The third day of the illness was critical: they were waiting for a change. The boy, with his rather long, curly hair, was tossing ceaselessly on the pillow. He neither slept nor regained consciousness, and his eyes were like blue stones. His mother sat, feeling her heart had gone, turned actually into a stone.

    In the evening Oscar Cresswell did not come, but Bassett sent a message, saying could he come up for one moment, just one moment? Paul's mother was very angry at the intrusion, but on second thoughts she agreed. The boy was the same. Perhaps Bassett might bring him to consciousness.

    The gardener, a shortish fellow with a little brown moustache and sharp little brown eyes, tiptoed into the room, touched his imaginary cap to Paul's mother, and stole to the bedside, staring with glittering, smallish eyes at the tossing, dying child.

    "Master Paul!" he whispered. "Master Paul! Malabar came in first all right, a clean win. I did as you told me. You've made over seventy thousand pounds, you have; you've got over eighty thousand. Malabar came in all right, Master Paul."

    "Malabar! Malabar! Did I say Malabar, mother? Did I say Malabar? Do you think I'm lucky, mother? I knew Malabar, didn't I? Over eighty thousand pounds! I call that lucky, don't you, mother? Over eighty thousand pounds! I knew, didn't I know I knew? Malabar came in all right. If I ride my horse till I'm sure, then I tell you, Bassett, you can go as high as you like. Did you go for all you were worth, Bassett?"

    "I went a thousand on it, Master Paul."

    "I never told you, mother, that if I can ride my horse, and get there, then I'm absolutely sure - oh, absolutely! Mother, did I ever tell you? I am lucky!"

    "No, you never did," said his mother.

    But the boy died in the night.

    And even as he lay dead, his mother heard her brother's voice saying to her, "My God, Hester, you're eighty-odd thousand to the good, and a poor devil of a son to the bad. But, poor devil, poor devil, he's best gone out of a life where he rides his rocking-horse to find a winner."


    by D. H. Lawrence (1885-1930)

    Word Count: 6015







    THE ROCKING HORSE WINNER

    Çok güzel bir kadın vardı. Bütün fırsatlarla başlamış ama şansı yoktu. Aşk ile evlenmişti, ama aşkı çöpe dönmüştü. Sıhhatli, güzel (bonny) çocukları vardı. Çocukların onu zorladığını hissettiğinden onları sevemezdi. Çocukları ona hatalarını bulurmuş gibi soğuk bakarlardı. Bu kapaması gereken hata neydi asla bilmedi. Yinede çocukları şimdiki gibiyken kalbinin merkezinin zorlandığını hissederdi. Bu sorun çıkarırdı, kendisine göre onları çok severmiş gibi nazik (gentle) ve endişeliydi (anxious). Sadece kendi biliyordu ki kalbinin ortasında hiç kimse için sevgi besleyemeyecek zor bir yer vardı. Herkes onun için iyi bir anne, kendisini çocuklarına adıyor derdi. Hem kendisi hem de çocukları bunun doğru olmadığını biliyorlardı, birbirlerinin gözlerinden okuyorlardı.
    Bir oğlu ve iki küçük kızı vardı. Bahçeli, hoş (pleasant) bir evde yaşarlardı. Akıllı (discreet), kendilerini civarda en üstün gören hizmetçileri vardı.
    Böyle yaşamalarına rağmen evde hep endişe (anxiety) hissederlerdi. Asla yeterli paraları yoktu. Annenin ve babanın ayrı ayrı küçük gelirleri vardı. Ama bunlar geri kalmamaları (keep up) gereken sosyal durumları için yeterli değildi. Baba bazı ofisler için şehre gitti. Güzel ümitleri (prospect) olmasına rağmen bu ümitler hiç gerçekleşmedi (materialized). Yaşam tarzlarından geri kalmadıkları halde her zaman para azlığının hissini yaşıyorlardı.
    En sonunda anne bir şeyler yapmak zorunda olduğuna karar verdi ama nereden başlayacağını bilemiyordu. Hızlı düşündü (racked her brain) birkaç deneme yaptı ama başarılı bir şeyler bulamadı. Başarısızlıkları yüzünde derin çizgiler bıraktı. Çocukları büyüyordu, okula gideceklerdi, daha fazla para gerekecekti. Baba yakışıklıydı ve pahalı zevkleri vardı. Yapmaya değer bir şeyleri asla yapmayacak gibi görünürdü. Anne ise kendisine inancı vardı, ama başarılı olamıyordu ve onun da pahalı zevkleri vardı.
    Konuşulmayan bir söz ev halkının aklındaydı : Daha fazla para olmalı!. Çocuklar hiç konuşulmasa da her zaman bu sözü hissediyorlardı. Ama yılbaşında pahalı ve mükemmel (splendid) oyuncaklar odalarını (nursery) doldurduğunda duymuşlardı. Parıldayan modern Rocking-horse’un ve zeki oyuncakların evinin arkasından bir ses fısıldıyordu : Daha fazla para olmalı! Çocuklar oynamayı bırakıp bir an için dinleyeceklerdi. Birbirlerinin gözlerine bakıp hepsinin duyduğuna emin olacaklardı. Daha fazla para olmalıydı! Rocking-Horse’nin her yerinde bu duyuluyordu. Sandalında sırıtarak oturan büyük oyuncak bebek açıkça duyabiliyordu. Bu nedenle de bile bile sırıtıyor gibiydi. Ayıcığın yerine gelen cahil köpekçik (puppy) de evi çevreleyen fısıltıyı duyduğundan çok bencilce bakıyordu. Daha fazla para olmalıydı.
    Ama hala kimse sesli olarak söylememişti. Fısıltı her yerdeydi, bu nedenle kimse konuşmuyordu. Kimsenin “biz nefes alıyoruz” deyip onun yerine “nefesimiz hep gelip gidiyor dememesi gibi!”.
    Birgün Paul annesine söyler :
    -Anne, neden bizim kendi arabamız yok? Neden her zaman amcanınkini kullanıyor veya taxi çağırıyoruz.
    -Çünkü biz ailenin fakir üyeleriyiz, der anne.
    -Neden öyleyiz, anne!
    Anne yavaş ve acıyla cevap verir :
    -Sanırım, baban şanslı olmadığından.
    Paul bir süre sessiz kalır ve daha ürkek (timid) sorar :
    - Şans, para mı anne ?
    - Hayır, Paul! Şans paraya sahip olmanı sağlayan nedendir.
    Paul şüpheli (vaguely) karşılık verir :
    - Oh! Oscar Amca “filthy lucker” dediğinde para sanmıştım.
    - “Filthy lucre” para demek ama o “lucre (akçe)” , “luck” değil.
    - Oh! Peki o zaman şans ne, anne?
    - Sana para kazandıran şey. Eğer şanslıysan paran olur. Bu nedenle şanslı doğmak zengin olmaktan daha iyidir. Zenginsen paranı kaybedebilirsin. Ama eğer şanslıysan her zaman para kazanabilirsin.
    - Oh! Kazanabilir misin? Babam şanslı değil mi?
    - Çok şanssız olduğunu söylemeliyim.
    Çocuk annesini emin olmayan gözlerle izler.
    - Peki, neden?
    - Bilmiyorum, kimse bir insanın neden şanslı, diğerinin neden şanssız olduğunu bilmez.
    - Bilmezler mi? Hiç kimse bilmez mi?
    - Belki tanrı bilir ama asla anlatmaz.
    - Ama anlatmalı, sende mi şanslı değilsin anne?
    - Eğer şanssız bir adamla evliysem olamam?
    - Ama kendin tek başına değil misin?
    - Sanırım evlenmeden önce şanslıydım, ama şimdi şanssız olduğumu düşünüyorum.
    - Neden?
    - Boşver, belki de gerçekte değilimdir!
    Çocuk imasını anlamak için annesine bakar. Ama ağzındaki çizgilerden sadece bir şeyler gizlemeye çalıştığını görür.
    Çocuk cesaretle (stoutly) şöyle der :
    - Yinede ben şanslı bir insanım.
    - Neden? (ani bir gülümsemeyle)
    Paul annesine uzun uzun baktı, neden böyle söylediğini bilemedi.
    - Tanrı bana söyledi, der Paul, yanlış olabileceğini bilerek güven verici bir sesle.
    - Umarım söylemiştir canım, der annesi bu sefer daha acı bir gülümsemeyle.
    - Anlattı, anne!
    -Harika, der annesi kocası gibi ani olarak.
    Paul, annesinin ona inanmadığını gördü. Yada iddiasına (assertion) fazla dikkat vermedi. Bu Paul’u bazen kızdırdı ve annesinin dikkatini kendisine zorlamak istedi.
    Paul kendi kendine, belli belirsiz (vaguely), çocukça bir yolla şans için ip uçları aramaya başladı. Diğer insanlara dikkat etmeden, bir çeşit gizlilikle içerisinde şans için aradı. Şans istedi, onu istedi. Çocuk odasında iki kız bebekleriyle oynadığı zaman, büyük oyuncak atına oturacak, çılgınca uzaya doğru gider gibi kızları kendisine bakmaya korkutacak bir çoşkuyla sürecekti. Atını koşturdukça siyah saçları dalgalandı ve gözlerinde garip bir parlaklık (glare) vardı. Kızlar onunla konuşmaya cesaret edemedi.
    Çılgın yolculuğunu bitirdiğinde attan indi ve önünde durdu. Atın yüzüne dikkatlice sabit bakıyordu (stare). Atın kırmızı ağzı biraz açıktı ve geniş gözleri parlaktı.
    Ata sessizce emretti :
    - Şimdi beni şansın olduğu yere götür! Götür beni!
    Oscar Amca’dan istediği kırbacıyla atın boynunu kamçılayacaktı. Atın onu şansın olduğu yere götürmesi için, onu zorlaması gerektiğini biliyordu. Tekrar binecek ve öfkeli sürüşüne başlayacaktı. Oraya gidebileceğini biliyordu.
    - Paul! Atını kıracaksın1 dedi dadı.
    - Hep böyle sürüyor, keşke gidebilseydi, dedi büyük kız kardeşi Joan.
    Ama Paul sessizce onlara baktı (glare). Dadı onu kendi haline bıraktı. Ona hiçbişey yapamıyordu. Yinede Paul onun arkasından büyüyordu.
    Bir gün annesi ve Oscar Amca’sı öfkeli yarışlarından birinde içeri girdi. Paul onlara konuşmadı.
    - Merhaba, genç jokey. Bir kazanan mı sürüyorsun?, der amcası.
    - Bir oyuncak at için fazla büyümedin mi? Artık küçük bir oğlan olmadığını biliyorsun, der annesi.
    Ama Paul parlak mavi gözleriyle dik dik baktı sadece. Son hızda giderken (in full tilt) kimseyle konuşmayacaktı. Annesi onu yüzünde endişeli bir ifadeyle izliyordu.
    Birden atı dört nala gitmeyi zorlamayı bırakır ve iner
    - Oraya gittim.
    - Nereye gittin, diye sorar annesi.
    - Gitmek istediğim yere.
    - Bu doğru evlat! der amcası. Oraya gidinceye kadar sakın durma. Atının adı ne?
    - Bir adı yok!
    - Tam doğru olmaz, der amcası.
    - Aslında farklı adları var. Geçen hafta Sansovino’ydu.
    - Sansovino mu? Ascot yarışını kazanan! Bu adı nerden biliyorsun?
    - Bassett ile her zaman at yarışları hakkında konuşur, dedi Joan.
    Küçük yeğeninin yarışlar hakkında bilgili olduğunu bilmekten memnundu Oscar Amca. Bassett genç bahçıvandı. Savaşta sol ayağı dönmüştü. Şimdiki mesleği Oscar Cresswell’ in yanında onun at yarışları takipçisiydi (blade of the turf). Bahçıvan at yarışları haberleriyle yaşar, küçük oğlan ise onunla yaşardı.
    Oscar Cresswell her şeyi Bassett’ ten öğrenmek istedi.
    - Efendi Paul gelir ve bana sorar, bende anlatmaktan başka bir şey yapamam,der bahçıvan ciddi bir ifadeyle, dini bir sorunu konuşuyormuş gibi.
    - Sevdiği bir at üzerine hiç para koydu mu? der Oscar amca.
    - Hakkında ağzımdan kaçırmak istemem (give away). Genç bir kumarbaz ve hoş bir spor. Kendiniz sorsanız olur mu efendim?. Bundan memnun olur, belki de onun hakkında size anlatmamdan rahatsız olacaktır.
    Bassett kilisedeki kadar ciddiydi.
    Amca yeğeninin yanına geri döner ve onu arabasıyla gezmeye çıkarır ve yolda sorar :
    - Söyle bakalım Paul, hiçbir atın üzerine bahis oynadın mı?
    Paul yaşlı adamı yakından izledi.
    - Neden? Yapmamam gerektiğini mi düşünüyorsun, diye kaçamak bir cevap verdi (parry).
    - Tam olarak değil. Düşündüm de belki bana Lincoln için ip uçları verebilirsin.
    Araba Hampshire’deki Oscar Amca’nın yerine gitti.
    - Saygı duyucak mısın? (honour bright)
    - Elbette saygı duyarım.
    - O zaman Daffodil!
    - Daffodil! Onun hakkında şüpheliyim. Mirza’ya ne dersin?
    - Ben sadece kazanacak atı bilirim. O’da Daffodil!
    - Daffodil mi?
    Kısa bir sessizlik oldu. Daffodil bilinmeyen bir attı.
    - Amca!
    - Evet, oğlum!
    - Bunu kimseye anlatmayacaksın değil mi? Bassett’e söz verdim.
    - Bassett’e lanet olsun, oğlum. Onunla ne yapacak?
    - Biz onunla başından beri partneriz. O bana kaybettiğim 5 şilini ödünç verdi. Ona sadece ikimiz arasında kalacağına söz verdim. Sadece sen kazanmaya başladığım 10 şilinlik notu verdin. Bu yüzden senin şanslı olduğunu düşündüm. Kimseye anlatmayacaksın değil mi?
    Oğlan büyük, sıcak, mavi gözleriyle amcasına dik dik bakar. Amcası zoraki gülümser.
    - Tamam oğlum, sır olarak tutacağım. Daffodil üzerine ne kadar koyuyorsun?
    - 20 pound dışındakilerin hepsini. Onları sakladım.
    Amcası bunun iyi bir şaka olduğunu düşündü.
    - 20 pound saklayacaksın demek, peki ne kadar bahse vereceksin?
    Oğlan ağırbaşlılıkla cevap verir.
    - Üç yüzlüğüne bahse giriyorum. Bu aramızda kalacak amca söz mü?
    Oscar Amca gülmekten öksürüğe boğulur.
    - Tamam aramızda kalacak genç Nat Gould. Peki üç yüzün nerede?
    - Bassett onu benim için saklar, biz partneriz.
    - Peki Bassett, Daffodil için ne kadar bahis koyuyor?
    - Sanırım benim kadar koymayacak. Belki 150 koyar?
    - Ne koyar, peni mi? der amcası gülerek.
    - Pound der! çocuk. Amcasına sürpriz bir bakışla devam eder. Bassett benden daha çok para korudu.
    Şaşkınlık ve eğlence arasında Oscar Amca sessizdi. Daha fazla zorlamadı ve küçük yeğenini kendisiyle birlikte Lincoln yarışlarına götürmeye karar verdi.
    - Şimdi, oğlum. Mirza üzerine 20 oynuyorum. Ve senin için istediğin ata 5 koyacağım. Tercihin ne?
    - Daffodil, amca.
    - Hayır Daffodil olmaz.
    - Kendi parammış gibi davranmalıyım.
    - İyi, haklısın. 5 benim için ve 5 senin için Daffodilin’e.
    Çocuk daha önce hiç yarışta bulunmamıştı. Gözleri mavi ateş gibiydi. Dudaklarını yüzünde ciddi bir ifadeyle kapattı ve izledi. Önünde duran Fransız parasını Lancelot’a koymuştu. Vahşi bir heyecan ile ellerini yukarı aşağı hareket ettirerek Lancelot! Lancelot! diye Fransız aksanıyla bağırıyordu.
    Yarışta Daffodil birinci, Lancelot ikinci ve Mirza üçüncü gelir. Çocuk heyecanlı, parlak gözlerle merakla sakince bekledi. Amcası ona dört tane 5 poundluk getirdi. Yarış bire dört vermişti.
    - Ben bunlarla ne yapayım, der banknotları sallayarak.
    - Sanırım, Bassett ile konuşacağız, dedi çocuk. Şuan 1500 pound kazanmış olmalıyım. Burada 20 var, 20 de saklıyordum.
    Amcası Paul’u bir süre izledi :
    - Buraya bak oğlum. Bassett ve 1500 pound hakkında ciddi değildin değil mi?
    - Ciddiydim. ama bu seninle benim aramda. Söz verdin?
    - Tamam söz verdim oğlum ama Bassett ile konuşmalıyım.
    - Eğer bizim partnerimiz olmak istiyorsan sen ben ve Bassett birlikte oynayabiliriz. Sadece söz vermelisin üçümüz dışında kimse bilmesin. Bassett ve ben şanslıyız. Sende şanslı olmalısın çünkü bana kazanmaya başladığım 10 şilini sen verdin.
    Bir öğleden sonra Oscar Amca, Bassett ve Paul’u Richmond Parkına götürdü. Orada konuşacaklardı.
    Bassett anlatmaya başladı.
    - Bunun gibi, gördünüz, efendim. Paul Efendi beni yarış haberleri hakkında konuşturdu ve uzun hikayeler anlattırdı, bilirsiniz efendim. Her zaman benim kazanacağımı veya kaybedeceğimi biliyordu. Bir yıl önce onun için Blush of Dawn’ a 5 şilin koydum ve kaybettik. Daha sonra sizin verdiğiniz 10 şilin ile şansımız döndü. Parayı Singhalese’ye koyduk. O günden beri yanılmadık. siz ne söylersiniz Efendi Paul?
    - Emin olduğumuzda tamamdık. Ama emin olmadığımızda kaybettik.
    - Daha sonra daha dikkatli olduk, dedi Bassett.
    - Peki sizi emin yapan neydi, dedi Oscar Amca gülümseyerek.
    - Efendi Paul’du dedi Bassett gizli, dikkatli ses tonuyla. Sanki cennetten sahip gibiydi. Daffolin’de olduğu gibi Lincoln için. Kesinlikle emindi.
    - Sen Daffolin üzerine hiç para koydun mu? diye sordu Oscar Amca.
    - Evet, benim payımı koydum.
    - Ya Paul?
    Bassett inatla (obstinately) sessiz kalarak Paul’a baktı.
    - 1200 yaptım değil mi Bassett? Amcama Daffodil üzerine 300 koyduğumu söyledim.
    - Bu doğru, dedi Bassett başını sallayarak (nod).
    - Ama para nerede, diye sordu amca.
    - Onu kilitli saklıyorum efendim. Efendi Paul istediği an parayı sorup alabilir.
    - Ne, 1500 pound mu?
    - Ve 20. ve kazandığı diğer 20 ile 40.
    - Bu şaşırtıcı, dedi Oscar Amca.
    - Eğer Efendi Paul sizin ortak olmanızı teklif ederse, yerinizde olsam kabul ederdim, özür dilerim, dedi Bassett.
    Oscar Amca önce düşündü ve sonra :
    - Önce parayı göreceğim, dedi.
    Eve geri sürerler. Bassett 1500 poundluk banknotlar ile gelir. 20 pound At Yarışı komisyon mevduatında (turf commission deposit) Joe Glee adına bırakılmıştı.
    - İşte gördün amca. emin olduğumda her şeye riske gireriz, değil mi, Bassett?
    - Öyle, Efendi paul.
    - Peki ne zaman emin oluyorsun, dedi amcası gülerek.
    - Bazen kesin emin oluyorum Daffodil’deki gibi. Bazen bir fikrim oluyor bazen olmuyor, öyle değil mi Bassett? Ona göre dikkat ediyoruz çünkü çoğunlukla kaybederiz.
    - Öyle mi? Peki seni Daffodil’deki gibi emin yapan ne, evladım?
    - Bilmiyorum. Bilirsin, eminim işte hepsi bu!
    - Sanki bunu cennetten almış gibi efendim, diye tekrarlar Bassett.
    - Bende öyle demeliyim, dedi Oscar Amca.
    Oscar Amca da onlara ortak oldu. Leger yarışlarında Paul, önemsiz bir at olan Lively Spark adlı at için emindi. Çocuk bu at üzerine 1000 koymakta kararlıydı. Bassett 500, ve Oscar 200 koydu. At birinci gelir ve bire on verdi. Paul 10.000 kazandı.
    - Gördün! Ondan kesinlikle eminim!
    Oscar 2000 kazanmasına rağmen;
    - Bak oğlum, bu gibi şeyler beni kıskanç yapar.
    - Gereksiz, amca. Belki uzun süre bu kadar emin olamam.
    - Peki bu kadar parayla ne yapacaksın, dedi Oscar Amca.
    - Elbette, annem için başladım. Onun şansı olmadığını söylerdi, çünkü babamda şansızdı. Düşündüm ki eğer ben şanslıysam fısıldamayı durdurabilir.
    - Ne fısıldamayı durdurabilir?
    - Bizim evimiz. Evimizin fısıltısından nefret ediyorum.
    - Ne diye fısıldar?
    - Niçin bilmiyorum, dedi çocuk zorla hareket ederek. Bilirsin her zaman parasızlık vardı.
    - Evet bilirim evlat, bilirim.
    - Biliyorsun insanlar anneme mahkeme emirleri yolluyorlar, amca.
    - Korkarım biliyorum evlat!
    - İşte sonradan ev fısıldar. Arkandan sana gülen insanlar gibi. Bu iğrenç. Düşündüm ki eğer şanslıysam…
    - Bunu durdurabilirsin, diye tamamlar amcası.
    Oğlan, esrarengiz soğuk bir ateşi olan büyük mavi gözleriyle amcasını izledi ve hiç bir şey söylemedi.
    - Peki şimdi ne yapacağız, dedi amcası.
    - Annemin benim şanslı olduğumu bilmesini istemiyorum.
    - Neden olmasın evlat?
    - Beni durduracaktır.
    - Sanmıyorum.
    - Onun bilmesini istemiyorum, amca dedi acıdan hareket eder gibi.
    - Tamam, evlat, O anlamadan başaracağız.
    Kolayca başardılar. diğerlerinin tekliflerinden 5000 poundtan fazlasını amcasına teslim etti. . Amcası parayı aile avukatı ile birlikte korudu. Aile avukatı daha sonra Paul’un annesine bir akrabanın parayı her doğum gününde 1000 pound verilmek üzere kendisine bıraktığını söyler ve bu 5 yıl devam edecekti.
    Böylelikle 5 başarılı yıl boyunca 1000er poundluk hediyesi olacak, dedi Oscar Amca. Umarım bu onun hayatını zorlaştırmaz.
    Paul’un annesinin doğum günü kasımdaydı. Ev her zamankinden daha kötü fısıldıyordu. Şansına rağmen Paul buna dayanamıyordu. Doğum günü mektubunun annesine poundlarını anlatırken etkisini görmek için çok meraklıydı.
    Ziyaretçi olmadığı zaman Paul ailesiyle yiyeceklerini aldı, dadı kontrolü altındaydı. Annesi her gün şehre indi. Manto çizimleri yapma (sketching furs) ve giyime yeteneği olduğunu keşfetti. Gizlice kumaşçı (draper) bir arkadaşının iş yerinde çalıştı. Gazete reklamları için manto ve ipek kumaş içinde kadın resimleri çiziyordu. Bu genç kadın artist yılda birkaç bin pound kazanıyordu ama Paul’un annesi sadece birkaç yüz kazanabildi. Tekrar hoşnutsuzdu. Bir şeyde birinci olmak istiyordu. Kumaş reklamları için taslaklar çizmekte bile başarılı olamamıştı.
    Doğum günü sabahı kahvaltıdaydı. Annesi mektuplarını okurken Paul onu izledi. Avukatın mektubunu biliyordu. Annesi o mektubu okurken yüzü sertleşti ve anlamsız (expressionless) bir ifade aldı. yüzüne soğuk kararlı bir ifade geldi. Mektubu diğerlerinin arasına sakladı ve tek kelime konuşmadı.
    - Doğum günü postanda güzel bir şeyler yok mu anne, dedi Paul
    - Az çok güzel şeyler var, dedi annesi soğuk ve boş bir sesle.
    Başka bir şey söylemeden şehre gitti.
    Öğleden sonra Oscar Amca geldi. Paul’un annesinin avukat ile görüştüğünü ve 5000 poundu bir seferde istediğini söyledi.
    - Sen ne dersin amca?
    - Ben sana bırakıyorum evlat.
    - Hepsini anneme bırakalım, kalan ile daha da kazanabiliriz.
    - Eldeki bir kuş çalılıktaki iki kuştan daha iyidir, delikanlı (laddie) dedi amca.
    - Ama Grand National yarışını bileceğime eminim. Veya Lincolnshire yada Derby. Onlardan birini bileceğime eminim.
    Böylece Oscar Amca anlaşmayı imzaladı ve Paul’un annesi paranın tamamını aldı. Daha Sonra çok garip (curious) bir şey oldu. Evdeki sesler bahar geceleri kurbağaların bağrışması gibi çılgınlaştı. Yeni mobilyalar alındı ve Paul’a özel öğretmen tutuldu. Sonbahar geldiğinde babasının okulu Etona gidiyordu. Kışın çiçekler vardı ve Paul’un annesi alıştığı lükse geri dönmüştü. Ve evdeki sesler Mimoza spreyleri ve badem çiçekleri (almond-blossom) arkasından ve kuştüyü, patıltılı (iridescent) yastıkların (cushion) altından bir çeşit aşırı sevinç ile (ecstasy) titrek sesle seslenir : Daha fazla para olmalı, çok daha fazla, her zamankinden daha fazla!!!
    Bu Paul’u korkuttu. Özel öğretmeniyle Latince ve Yunanca çalıştı. Ama ciddi, gergin (intense) saatlerini Bassett ile geçiriyordu. Paul, Grand National yarışını bilemedi ve 100 pound kaybetti. Yaz geldiğinde Lincoln yarışları için şiddetli bir heyecanı vardı (agony). Ama Lincoln’u da bilemedi ve 50 pound kaybetti. Paul, vahşi gözlü sanki içinde bir şey patlamak üzere gibi, garip olmuştu.
    - Boşver oğlum, bunun için kendini sıkma, dedi Oscar Amca. Ama oğlan amcasının söylediklerini duyar gibi görünmüyordu.
    - Derby yarışını bilmek zorundayım, Derby yarışını bilmeliyim, diye tekrarlıyordu gözlerindeki bir çeşit çılgınlık gösteren mavilikle.
    Annesi oğlunun sinirlerinin bozuk olduğunu (overwrought) fark etti.
    - Sahile gitsen iyi olur. Beklemek yerine şimdi sahile gitmek ister misin? Sanırım sana iyi gelir, dedi annesi endişeyle oğluna bakarak. Kalbi oğlunun merakından ağırlaşmıştı.
    Ama çocuk gizemli gözlerini kaldırdı (lift) ve :
    - Derby’den önce gidemem anne, mümkün değil!
    - Neden olmasın? dedi annesi, karşı gelindiğinde sesi ağırlaşırdı. – Neden olmasın, eğer istersen Derby’i görmeye sahilden de gidebilirsin amcanla beraber. Burada beklemene gerek yok. Sanırım bu yarışları çok fazla önemsemeye başladın, bu kötü bir işaret. Benim ailem kumarcı bir aileydi, büyüyünceye kadar ne kadar zararlı olduğunu anlamayacaksın ama zararlı. Bassett’i yollamak ve amcana yarışlar hakkında seninle konuşmamasını söylemek zorunda kalacağım eğer bunu sorun yaparsan. Deniz kenarına git ve unut yarışları, çok sinirlisin!
    - Ne istersen yapacağım anne yeter ki beni Derby’den önce gönderme!
    - Seni nereden göndereyim? Bu evden mi?
    - Evet!
    - Neden, meraklı oğlum, Bu evi aniden bu kadar önemsemenin nedeni ne? Bu evi sevdiğini bilmiyordum!
    Konuşmadan annesine dik dik baktı. Bassett veya amcasına bile açıklayamadığı (divulge) bit sırrı vardı.
    Annesi biraz kararsız ve somurtkan (sullen) kaldıktan sonra :
    - Peki. Deniz kenarına Derby’den sonra git. Ama bana söz ver sinirlerinin yıpranmasına izin vermeyeceksin, Söz ver bana bu yarışları ve haberleri çok fazla düşünmeyeceksin.
    - Oh, hayır, onları çok fazla düşünmeyeceğim. Endişelenmene gerek yok, senin yerinde olsam endişelenmezdim anne!
    - Birbirimizin yerinde olsak, ne yapmalıyız diye merak ederdim.
    - Ama endişelenmene gerek yok biliyorsun değil mi anne?, diye tekrarlar Paul.
    - Bunu bilmek beni çok memnun ederdi.
    - Peki, bilirsin. Yani endişelenmene gerek olmadığını bilmelisin, diye ısrar etti Paul.
    - Bilmeliyim? Göreceğiz.
    Paul’un sırrı adı olmayan tahtadan atıydı. Bir dadının yönetiminden özgür kalınca (emancipate) atını evin en üstündeki kendi yatak odasına taşıttı.
    - Tahta bir at için fazla büyüdün, diye azarlamıştı (remonstrate) annesi.
    - Görürsün anne, gerçek bir atım olana dek bu çeşit hayvanları seveceğim, onun tuhaf (quaint) cevabıydı.
    - Sana arkadaş olabiliyor mu? peki, der annesi.
    - Evet! Ben oradayken çok iyi arkadaşlık ediyor (keep you company).
    Bu nedenle at, eski püskü şaha kalkmış halde oğlanın yatak odasında durmaktaydı.
    Derby yaklaştıkça Paul daha da gerginleşti (tense). Sözleneni zar zor duyuyordu. Çok zayıf, kolay kırılır oldu (frail). Gözleri gerçekten esrarengiz bakıyordu. Annesi onun hakkında ani huzursuzluklarını hissetmeye başlar. Bazen yarım saatliğine onun hakkında ani bir merak oluşur, bir an önce oğluna koşup güvende olduğunu görmek ister.
    Derby’den iki gece önce Paul’un annesi şehirdeki büyük partideydi. Aniden oğlu hakkındaki garip endişelerinden biri kalbine saplandı, zor konuşuyordu. Bu hissin sağ duyu olması inandırıcı gelmiyordu ama hisleri çok güçlüydü. Dansı terk etti, merdivenlerden aşağıya indi ve evi aradı. Çocukların dadısı telefonun sesinden ürktü ve şaşkınlıkla telefonu açtı :
    - Çocuklar iyi mi, bayan Wilmot?
    - Evet, hepsi çok iyiler.
    - Efendi Paul? O da iyi mi?
    - Yattı, kesinlikle iyiydi. Yukarı çıkıp ona bakmamı ister misiniz?
    - Hayır, dedi Paul’un annesi isteksizce. Sorun yok, Tamam! Sende ayakta kalma (sit up). Biz birazdan evde olacağız.
    Annesi hizmetlinin, oğlunun odadaki gizliliğini zorla içeri girerek bozmasını istememişti.
    - Çok iyi, dedi hizmetli.
    Saat bir gibi Paul’un anne ve babası arabayla eve döndü. Her şey sakindi (still). Paul’un annesi kendi odasına gitti ve kürk mantosunu (fur cloak) çıkardı (slip off). Hizmetliye telefonda beklememesini söylemişti. Alt katta kocasının bir viski ve sodayı karıştırırken duydu.
    Daha sonra kalbindeki garip endişe yüzünden üst kata oğlunun odasına çıktı. Sessizce üst koridora geçti. Hafif bir gürültü vardı (faint noise)! O neydi?
    Oğlunun oda kapısı önünde kaskatı kesilmiş ayakta duruyor, odayı dinliyordu. Odadan garip, ağır, alçak sesli bir gürültü geliyordu. Kalbi hala sakindi. Hareket eden, güçlü ama sessiz bir gürültü geliyordu odadan. Büyük bir şey, sertçe (violent) ama sessiz (hushed) hareket ediyordu. Tanrı aşkına o neydi? Bilmeliydi. Bu sesin ne olduğunu biliyor gibi hissetti, ama adlandıramıyordu. Ses çılgınca devam ediyordu.
    Sakince (softly), endişe ve korkudan donmuş, kapı kolunu çevirdi.
    Oda karanlıktı. Pencere kenarında hareket eder bir şey gördü ve duydu. Şaşkınlık ve korkuyla bakakaldı.
    Sonra aniden ışığı yaktı ve oğlunu yeşil pijamalarıyla tahta atını çılgınca sürerken gördü. Işık Paul’u atı zorlarken, annesini kapı yolunda ayakta berrak yeşil eteğiyle dururken aydınlatmıştı.
    - Paul. Sen ne yapıyorsun? diye bağırdı kadın.
    - O Malabar, O Malabar! diye bağırdı oğlan, garip güçlü bir sesle.
    Oğlunun gözleri garip, hissiz birkaç saniye annesine baktı. Tahta atı sürmeyi bıraktı. Daha sonra şiddetli bir şekilde yere düştü. Azap çeken bütün analık duygusu kendisine saldırmış gibi oğlunu kaldırmaya koştu.
    Ama oğlu şuursuzdu, sanki beyni yanıyordu. Konuştu ve sarsıldı (toss). Annesi sertçe (stonily) onun tarafına oturdu.
    - Malabar! Bassett! Biliyorum, O Malabar!
    Çocuk bir taraftan ağlıyor bir taraftan da ona bu ilhamı (inspiration) veren tahta atına binmeye uğraşıyordu.
    - Malabar ile ne demek istiyor? dedi kalbi donmuş anne.
    - Bilmiyorum, dedi taş kesilmiş baba.
    Kadın aynı soruyu bu kez Oscar’a sordu.
    - Derby yarışında koşacak atlardan biri, dedi Oscar cevap olarak.
    Ve Paul yerine Oscar Bassett ile konuştu. Kendisi Malabar üzerine 1000 koydu, bire 14.
    Hastalığın üçüncü günü kritikti. Bir değişiklik için bekliyorlardı. Çocuk uzun kıvırcık saçlarıyla yastıkta (pillow) durmaksızın (ceaselessly) sallanıyordu. Ne uyuyor ne de bilinci (consciousness) tekrar yerine geliyordu (regain). Gözleri mavi taşlar gibiydi. Kalbinin gittiğini hisseden annesi taş kesilmiş yanında oturuyordu.
    O gece, Oscar Cresswell gelmedi. Ama Bassett kısa bir süreliğine gelip gelemeyeceğini soran bir mesaj yolladı. Annesi fuzuli işgal etmesine (intrusion) sinirlendi, ama biraz düşündükten sonra kabul etti. Belki Bassett onun bilincini geri getirebilirdi.
    Kahverengi bıyıklı ve keskin kahverengi gözlü bahçıvan Bassett içeri girdi. Hayali şapkasıyla Paul’un annesini selamladı. Parıltılı gözlerle çırpınan ölen çocuğa bakarak yatağa yaklaştı.
    - Efendi Paul, diye fısıldadı. Efendi Paul, Malabar birinci geldi. Bana söylediğiniz gibi. 70000 poundtan fazla kazandınız. Şimdi 80000 poundtan fazla paranız oldu. Malabar doğru tahmindi. Efendi Paul??
    - Malabar! Malabar! Malabar mı demiştim anne? Şanslı olduğumu düşünüyor musun, anne?. Malabar’ı bildim değil mi? 80000 poundtan fazla. O şansı ben çağırdım, değil mi anne? 80000 poundtan fazla. Ben bildim. Malabar birinci geldi. Atımı emin olana kadar sürebilseydim, sana anlatırdım o zaman istediğin kadar yüksek bahis yapabilirdin, Masset. Elindekinin hepsini bahis yaptın mı?
    - 1000 pound oynadım Efendi Paul.
    - Sana hiç anlatmadım anne, atımı sürüp oraya gidersem kesinlikle emin oluyorum, kesinlikle. Anne, sana daha önce şanslı olduğumu söylemiş miydim?
    - Hayır, hiç söylemedin, dedi annesi.
    Ama o gece Paul öldü.
    Oğlu ölü yatıyorken bile annesi kardeşini şu sözleri söylerken duyabildi :
    Tanrım, Hester, yaklaşık 80000 pound kazandın, zavallı oğlunu kaybettin. Zavallı çocuk! Tahta atını bir kazanan bulmaya doğru sürdüğü yere hayatını vererek gitti (he’s best gone out of a life where he rides rocking-horse to find a winner).

    Yazar : D. H. Lawrence (1885 – 1930)


    alıntıdır.

+ Konu Cevapla

Benzer Konular

  1. Yeni İngilizce Hikayeler 2 - Türkçe Tercümeli
    By Zagor26 in forum İngilizce
    Cevaplar: 0
    Son Mesaj: 03-20-2014, 14:45
  2. En Çok Kullanılan İngilizce Kelimeler ve Anlamları
    By GönüL in forum Dil ve Dilbilimi
    Cevaplar: 28
    Son Mesaj: 12-23-2012, 23:51
  3. Yeni İngilizce Hikayeler - Türkçe Tercümeli
    By Zagor26 in forum İngilizce
    Cevaplar: 1
    Son Mesaj: 11-30-2012, 00:50
  4. İngilizce Hikayeler-Türkçe Tercümesiyle
    By serapqq in forum İngilizce
    Cevaplar: 13
    Son Mesaj: 04-04-2011, 18:10
  5. Almanca Hikayeler - Almanca Hikayeler Türkçe Tercümesiyle Birlikte
    By küppra in forum Hikayeler & Öyküler/Masallar
    Cevaplar: 5
    Son Mesaj: 07-03-2009, 13:04

Etiketler

Yetkileriniz

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts

Content Relevant URLs by vBSEO 3.6.0

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150 151 152 153 154 155 156 157 158 159 160 161 162 163 164 165 166 167 168 169 170 171 172 173 174 175 176 177 178 179 180 181 182 183 184 185 186 187 188 189 190 191 192 193 194 195 196 197 198 199 200 201 202 203 204 205 206 207 208 209 210 211 212 213 214 215 216 217 218 219 220 221 222 223 224 225 226 227 228 229 230 231 232 233 234 235 236 237 238 239 240 241 242 243 244 245 246 247 248 249 250 251 252 253 254 255 256 257 258 259 260 261 262 263 264 265 266 267 268 269 270 271 272 273 274 275 276 277 278 279 280 281 282 283 284 285 286 287 288 289 290 291 292 293 294 295 296 297 298 299 300 301 302 303 304 305 306 307 308 309 310 311 312 313 314 315 316 317 318 319 320 321 322 323 324 325 326 327 328 329 330 331 332 333 334 335 336 337 338 339 340 341 342 343 344 345 346 347 348 349 350 351 352 353 354 355 356 357 358 359 360 361 362 363 364 365 366 367 368 369 370 371 372 373 374 375